هفدهم مرداد ماه ۱۳۷۷، اینجا محل کنسولگری ایران در مزار شریف است، من محمود صارمی خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران هستم، گروه طالبان چند ساعت پیش وارد مزار شریف شدند. خبر فوری، فوری. مزار شریف به دست طالبان سقوط کرد، عدهای از افراد طالبان در محوطه کنسولگری دیده میشوند به من بگویید که چه وظیفهای…»
و خون خبرنگار جای آن سه نقطه را پر کرد.
خبرنگاری در ایران، مسیری پر از فراز و نشیب بوده است. خبرنگاران ایرانی در دهههای گذشته در بزنگاههای مهم کشور، از تحولات سیاسی و اجتماعی گرفته تا بحرانها و حوادث طبیعی، در خط مقدم اطلاعرسانی حضور داشتهاند. آنها گاه در شرایطی دشوار، با کمترین امکانات، تلاش کردهاند صدای جامعه باشند و واقعیتها را ثبت و منتقل کنند.
در جنگ 40 روزه، خبرنگاران ایرانی تجربهای متفاوت از اطلاعرسانی را پشت سر گذاشتند. آنها در کنار مردم و در محل های اصابت بمب و موشک حاضر میشدند و هر روز با صحنههایی تلخ از ویرانی، مرگ و آسیب دیدن شهروندان نظامی و غیرنظامی مواجه بودند. قلم آنان در میان خاک و خون و زیر آتش جنگ، برای ثبت واقعیتها و دفاع از تمامیت ارضی ایران حرکت میکرد.
با این حال، حرفه خبرنگاری همواره با دشواریهای فراوان همراه بوده است. بسیاری از خبرنگاران با مشکلات معیشتی، حقوقهای پایین و نامتناسب، نبود امنیت شغلی و نگرانیهای اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند. در بسیاری از موارد، اهمیت نقش خبرنگار در جامعه با جایگاه واقعی او در ساختارهای حمایتی و حرفهای همخوانی ندارد.
هنوز حق خبرنگار در ایران به طور کامل شناخته و ادا نشده است. جایگاه سردبیران و صاحبان مطبوعات نیز در مناسبتهای رسمی تعریف نشده است. این در حالی است که روزنامهنگاری تنها به تهیه خبر محدود نیست و حوزههای مختلفی مانند گزارشنویسی، تحلیل، تحقیق، مدیریت اخبار و تولید محتوای تخصصی را دربرمی گیرد.
رسانههای حرفهای بدون خبرنگاران متعهد شکل نمیگیرند و جامعه بدون جریان آزاد و مسئولانه اطلاعات، امکان شناخت دقیقتر از مسائل خود را نخواهد داشت.
پاسداشت روز خبرنگار احترام به کسانی است که در خط مقدم مبارزه برای کشور و حتی جدال برای گذران امور زندگی شخصی، چراغ اطلاعرسانی را روشن نگه میدارند.
