با این حال، شیوه زندگی مدرن و گسترش مشاغل اداری باعث شدهاند که انسان امروزی بخش عمدهای از ساعات بیداری خود را در وضعیت نشسته بگذراند. رفتارهای بیتحرک به یک وضعیت غالب در فعالیتهای روزمره تبدیل شدهاند و اکثر افراد هنگام کار، تحصیل، رانندگی یا تفریح در حالت نشسته قرار دارند. این بیتحرکی مزمن نهتنها متابولیسم عمومی بدن را دچار اختلال میکند، بلکه فشارهای بیومکانیکی شدیدی به ستون فقرات و دیسکهای بینمهرهای وارد ساخته و زمینه را برای آسیبهای ساختاری جبرانناپذیر فراهم میآورد. الگوهای تحرک در گروههای سنی مختلف و روند افزایشی بی تحرکی
کاهش سطح فعالیت بدنی و پدیده بیتحرکی، مسئلهای است که تمامی گروههای سنی را از خردسالی تا سالمندی تحت تأثیر قرار داده است. بررسیهای رفتاری نشان میدهند که کودکان نوپا و پیشدبستانی (بین ۲ تا ۴ سال) به طور میانگین حدود ۶ ساعت از روز خود را به بازیها و فعالیتهای بدنی اختصاص میدهند و سهم استفاده آنها از صفحات نمایش بسیار محدود است. اما با ورود به مقاطع سنی بالاتر و بازه ۵ تا ۱۷ سال، تغییر چشمگیری در این آمار رخ میدهد؛ به طوری که زمان صرفشده برای فعالیتهای بدنی به شدت افت کرده و در مقابل، زمان ماندن در برابر تلویزیون، رایانه و گوشیهای هوشمند افزایش پیدا میکند. حضور روزافزون دستگاههای الکترونیکی در اتاق خواب کودکان و نوجوانان نیز بر شدت این پدیده افزوده و پیادهروی روزانه آنها را به میزان زیادی کاهش داده است.
در ردههای سنی بزرگسال، میزان فعالیت بدنی رابطه معکوسی با افزایش سن دارد. بیشترین سطح تحرک در میان بزرگسالان جوان مشاهده میشود، اما با افزایش سن و قرار گرفتن در گروههای سنی بالاتر، تمایل به تحرک به طور مداوم کاهش مییابد. کمترین میزان فعالیت روزانه مربوط به افراد بالای ۶۵ سال است که بخش عمدهای از روز را در حالت بیتحرک میگذرانند و تنها درصد کمی از آنها برنامههای حرکتی استاندارد را اجرا میکنند. عواملی نظیر وضعیت اقتصادی، شاخص توده بدنی مناسب و عدم دخانیات نیز بر میزان تحرک افراد تأثیرگذارند، …
