رسانهای که با بودجه عمومی اداره میشود، در شرایط جنگی باید بیش از هر چیز دغدغه امنیت، جان و آرامش شهروندان ایرانی را نمایندگی کند، نه اینکه به مخاطب چنین القا کند که امنیت مردم ایران در مرتبهای پایینتر از تحولات خارج از مرزها قرار دارد.
مسئله البته به حمایت ایران از متحدان منطقهای محدود نمیشود. میتوان درباره ضرورت یا هزینه سیاست منطقهای جمهوری اسلامی بحث کرد و حتی درباره میزان موفقیت آن اختلاف نظر داشت. اما میان دفاع از یک سیاست خارجی و پذیرفتن گزارهای که در آن «جنوب ایران» در برابر «جنوب لبنان» قرار میگیرد، تفاوت فاجعه است. پیش از این نیز مهدی طائب فرمانده قرارگاه عمار در جریان جنگ داخلی سوریه اظهار نظر مشابه خانم ریحانه قاسمی زاده کرد و گفت: اگر بخواهند سوریه یا خوزستان را بگیرند، حفظ سوریه اولویت دارد. (تابناک، سال 91)
اما با رسیدن جنگ به خاک ایران، این استدلال با پرسشهای تازهای روبهرو شد. هنگامی که شهروندان ایرانی در جنوب کشور با نگرانی درباره حملات، امنیت و آینده زندگی خود مواجهاند، طبیعی است که انتظار داشته باشند رسانه ملی دغدغه خود را متوجه ایران و مردم ایران بداند نه جای دیگر.
…
