به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ اقتصاد ایران در سالهای اخیر با چالشهای ساختاری و تکانههای برونزای متعددی دست به گریبان بوده است. تحریمهای اقتصادی، نوسانات نرخ ارز و از همگسیختگی زنجیرههای تامین، فشار بیسابقهای بر بخش تولید و صادرات کشور وارد کرده است. در این میان وقوع جنگ رمضان در بازه زمانی اواخر فوریه تا اوایل آوریل ۲۰۲۶ شوک جدیدی به اقتصاد وارد کرد. این درگیریها با مختل کردن مسیرهای تجاری و ایجاد نگرانی در زمینه تامین نهادههای تولید و کالاهای اساسی، هزینههای لجستیک و تورم داخلی را به شدت افزایش داد. با وجود فراوانی اولیه برخی محصولات کشاورزی، پایداری این زنجیرهها برای صادرکنندگان به یک دغدغه اساسی تبدیل شد. سیاستهای ارزی بانک مرکزی و الزام صادرکنندگان به بازگشت ارز در یک بستر چندنرخی نیز به جای تسهیل تجارت، به مانعی بزرگ برای جهش صادراتی تبدیل شده است. برای بررسی دقیق این چالشها و واکاوی وضعیت صادرات محصولات کشاورزی و خشکبار در این شرایط، به گفتوگو با محمدعلی رضایی، عضو هیاتمدیره اتحادیه صادرکنندگان خشکبار ایران پرداختیم که مشروح آن را در ادامه میخوانید. پیمانسپاری ارزی؛ صادرکننده میان تحریم و تعهد
اقتصاد معاصر: یکی از پرتکرارترین مباحث در حوزه تجارت خارجی کشور، مساله بازگشت ارز حاصل از صادرات یا همان پیمانسپاری ارزی است. صادرکنندگان خشکبار و محصولات کشاورزی در حال حاضر با چه موانع ساختاری برای رفع تعهد ارزی خود روبهرو هستند؟
رضایی: یکی از مشکلات بنیادین و اساسی ما در شرایط کنونی، همین مساله پیچیده بازگشت ارز صادرکنندگان به چرخه اقتصادی کشور است. همانطور که آگاه هستید، صادرکنندگان بخش کشاورزی و خشکبار در بیشتر موارد خودشان تولیدکننده، کشاورز، صنعتگر و سرمایهگذار هستند. این افراد دلال نیستند، بلکه ریشه در تولید دارند. این گروه زحمتکش پس از طی کردن موانع فراوان برای صادرات محصولات خود، باید ارز حاصله را به کشور بازگردانند اما درست در همین نقطه با سدهای بزرگی روبهرو میشوند.
در شرایط تحریمی، تجار ما مجبور هستند از شبکههای غیررسمی و واسطهها استفاده کنند. شبکههای تراستی که در خارج از کشور فعالیت میکنند، ریسک بسیار بالایی دارند و سرمایه صادرکننده هر لحظه در خطر مصادره یا سوءاستفاده قرار دارد. ما گزارشهای متعددی داریم که …
