به گزارش خبرنگار اقتصاد معاصر؛ با کاهش نسبی درگیریها و فاصله گرفتن اقتصاد ایران از فضای مستقیم جنگ، اکنون پرسش اصلی درباره چگونگی مدیریت دوره پساجنگ و ترمیم آسیبهای اقتصادی ناشی از ماهها تنش و نااطمینانی مطرح است. افزایش فشارهای تورمی، افت تمایل به سرمایهگذاری مولد، تشدید ناترازیهای بانکی و بودجهای و همچنین آسیبپذیری مسیرهای تجارت خارجی، از جمله مسائلی است که نشان میدهد عبور از جنگ صرفا با پایان درگیریهای نظامی محقق نمیشود و اقتصاد ایران برای بازگشت به مسیر ثبات، نیازمند مجموعهای از تصمیمات و اصلاحات ساختاری است.
برای بررسی اولویتهای اقتصادی کشور در این مقطع و ارزیابی راهکارهای پیش رو به گفتوگو با سید حسین رضویپور، پژوهشگر اقتصاد ایران پرداختیم که مشروح آن را در ادامه میخوانید. بایدها و نبایدهای اقتصاد ایران در دوران پساجنگ
اقتصاد معاصر: اقتصاد ایران طی یک سال و نیم گذشته با چالشها و فشارهای متعددی مواجه بود و همچنین کشورمان دو جنگ را پشت سر گذاشته است. اکنون که تا حدودی از سایه جنگ فاصله گرفتهایم، به نظر شما مهمترین اقداماتی که باید در دوره پساجنگ برای بهبود شرایط اقتصادی کشور در دستور کار قرار گیرد، چیست؟
رضویپور: در ابتدا باید درباره مفهوم جنگ به تعریف دقیقتری برسیم. از نگاه من، جنگ صرفا به شلیک موشک و گلوله محدود نمیشود. ایران سالهاست درگیر نوعی جنگ ترکیبی با ابعاد اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و شناختی است و اگر از این منظر نگاه کنیم، اقتصاد ایران طی سالهای گذشته آسیبهای جدی دیده است.
در کنار این مساله جنگ شناختی نیز بر رفتار اقتصادی جامعه اثر گذاشته، به ویژه از طریق افزایش انتظارات تورمی و کاهش تمایل به سرمایهگذاری مولد. امروز بسیاری از صاحبان سرمایه به جای ورود به تولید، ترجیح میدهند سرمایه خود را وارد بازارهای کوتاهمدت، کمریسک یا فعالیتهای سفتهبازانه کنند. در نتیجه با وجود حجم قابل توجه پسانداز در اقتصاد، میزان تشکیل سرمایه متناسب با آن نیست؛ بنابراین نخستین اقدام در دوره پساجنگ باید بازسازی اعتماد اقتصادی باشد. دولت باید شرایطی ایجاد کند که سرمایه دوباره به سمت تولید حرکت کند. در این زمینه، دولت نمیتواند صرفا نظارهگر باشد، بلکه باید با ارائه تضمینهای مناسب و طراحی سازوکارهای مشخص، نقش هدایتگر …
