به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، با رونمایی و صدور مجوز فعالیت دو صندوق ارزی با درآمد ثابت، یکی از ابزارهای جدید بازار سرمایه برای جذب منابع ارزی وارد مرحله عملیاتی شده است؛ صندوقهایی که تحت مدیریت دو بانک فعالیت خواهند کرد و میتوانند بخشی از ارزهای نگهداریشده خارج از چرخه رسمی اقتصاد را به سمت سرمایهگذاری هدایت کنند.
راهاندازی این صندوقها در شرایطی اهمیت پیدا میکند که بخش قابل توجهی از دارندگان ارز ترجیح میدهند منابع خود را به شکل اسکناس یا سپرده ارزی نگهداری کنند. تجربه سالهای گذشته در بازار ارز و بیاعتمادی ایجادشده نسبت به برخی تعهدات ارزی، باعث شده یکی از مهمترین پرسشهای سرمایهگذار پیش از ورود به این صندوقها، نه میزان سود، بلکه نحوه بازپرداخت اصل سرمایه و سود در زمان ابطال یا سررسید باشد.
مسئله اصلی؛ دلار یا معادل ریالی؟
مهمترین پرسش پیش روی سرمایهگذار این است که اگر فردی با دلار وارد صندوق ارزی شود و در پایان دوره قصد خروج داشته باشد، آیا میتواند اسکناس ارز خود را دریافت کند یا اصل سرمایه و سود او به معادل ریالی پرداخت خواهد شد؟
پاسخ روشن به این پرسش میتواند نقش تعیینکنندهای در میزان استقبال از این ابزار داشته باشد. برای دارنده ارز، تفاوت میان دریافت مجدد ارز و دریافت معادل ریالی آن صرفاً یک تفاوت فنی نیست؛ بلکه به معنای تفاوت در حفظ ارزش دارایی و میزان ریسک سرمایهگذاری است.
از همین رو، شفافیت اساسنامه و امیدنامه صندوقها درباره نحوه ورود و خروج سرمایهگذار، نوع داراییهای صندوق، نحوه محاسبه سود و همچنین شکل تسویه در زمان ابطال واحدها، اهمیت ویژهای پیدا میکند.
تضمین اصل سرمایه؛ حلقه مفقوده اعتماد
صندوقهای ارزی با درآمد ثابت زمانی میتوانند در جذب منابع ارزی موفق عمل کنند که سرمایهگذار نسبت به اصل سرمایه و بازدهی آن اطمینان داشته باشد.
در این میان، نقش رکن ضامن و سازوکارهای تضمین اهمیت زیادی پیدا میکند. حضور بانک بهعنوان مدیر صندوق نیز میتواند از منظر اعتبار و اعتماد عمومی یک مزیت باشد، اما برای تبدیل این اعتبار به اعتماد سرمایهگذار، باید حدود تعهدات ضامن و نحوه حمایت از سرمایهگذار در شرایط مختلف بهطور شفاف مشخص باشد. …
