به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، هفتهنامه اکونومیست در مقالهای با عنوان «با هر معیاری که بسنجید، بازار کار چین ضعیف است»، نوشت: برخی از کارگران در حال بازگشت به مزارع هستند.
هدایت و مدیریت یک اقتصاد هرگز کار آسانی نبوده است. در سال ۱۹۷۵، چارلز گودهارت، رئیس وقت بانک مرکزی انگلستان، در سخنرانی صریح و صادقانهای برخی از تجربیات «تلخ» بریتانیا طی چهار سال پس از قطع وابستگی پوند به دلار را مطرح کرد. بانک مرکزی امیدوار بود به جای دفاع از نرخ ارز، از نرخ بهره برای کنترل حجم پول، که معیارهای متعددی داشت، استفاده کند. اما مقامات پولی آنچه را که سخنران با لحنی بازیگوشانه قانون گودهارت نامید، نادیده گرفته بودند.
این قانون میگفت: «هر انتظام و الگوی آماریِ مشاهدهشده، به محض اینکه برای اهداف کنترلی تحت فشار قرار گیرد، فرو خواهد پاشید.»
دیگران این قانون را فشردهتر و جذابتر بیان کردهاند: وقتی معیاری به هدف تبدیل شود، دیگر معیار خوبی نخواهد بود. این قانون دشواریهای ویژهای برای چین ایجاد میکند، کشوری که اهداف اقتصادیِ فراوان و در نتیجه، معیارهای خوب اندکی دارد. برای نمونه، در سال ۲۰۱۸، چین انتشار شاخص ماهانهٔ جدیدی برای بیکاری شهری را آغاز کرد که مانند آمار مشابه در سایر نقاط جهان، بر پایهٔ سرشماریها صورت میگرفت.
اما بر خلاف آمار سایر کشورها، شاخص چین به شکلی خیرهکننده باثبات باقی مانده است. نرخ 5.2 درصدی ماه ژوئیه که در ۱۷ اوت منتشر شد، نمونهای کاملاً معمولی از این ثبات بود. برای نود و نهمین بار در ۱۱۵ ماه گذشته بود که نرخ بیکاری زیر ۶ درصد اما حداقل ۵ درصد ثبت میشد. حتی در دوران همهگیری کووید-۱۹ که نرخ بیکاری در آمریکا تا ارقام دو رقمی بالا رفت، شاخص چین هرگز از 6.2 درصد فراتر نرفت.
یک دلیلش میتواند این باشد که این پیمایش تنها کارگران شهری را پوشش میدهد. جریان ورود و خروج مهاجران به شهرهای چین، نوعی حالت خودتنظیمی و تعادل پویا به بازار کار شهری میبخشد. زمانی که اشتغالزایی قوی است و نرخ بیکاری در آستانهٔ کاهش قرار میگیرد، مهاجران بیشتری وارد شهرها میشوند و مخرج کسر را بزرگتر میکنند. برعکس، وقتی بازار کار ضعیف است، افراد جویای کار به روستاها بازمیگردند و از گردونهٔ پیمایش خارج میشوند. …
