به گزارش خبرگزاری اقتصاد ایران ، انتقال مدیریت ایرانخودرو به بخش خصوصی با این انتظار انجام شد که افزایش بهرهوری، کاهش هزینهها، اصلاح ساختار مالی و بهبود کیفیت محصولات را به دنبال داشته باشد. با این حال، عملکرد شرکت پس از این انتقال نشان میدهد که خصوصیسازی، دستکم تاکنون، نتوانسته تغییر بنیادینی در وضعیت اقتصادی و صنعتی ایرانخودرو ایجاد کند.
ایرانخودرو از رشد تولید، افزایش فروش و کاهش تعهدات معوق بهعنوان مهمترین دستاوردهای دوره جدید یاد میکند. کاهش تعهدات معوق و بهبود روند تحویل خودرو، بدون تردید یک موفقیت عملیاتی محسوب میشود؛ اما این دستاورد بهتنهایی نمیتواند معیار ارزیابی موفقیت خصوصیسازی باشد. شاخصهای تعیینکننده، سودآوری پایدار، کاهش هزینه تولید، بهبود کیفیت، افزایش بهرهوری و کاهش وابستگی به حمایتهای دولتی است.
در بخش مالی نیز افزایش درآمد عملیاتی الزاماً به معنای بهبود عملکرد نیست. رشد فروش ریالی، در شرایط تورمی، میتواند عمدتاً ناشی از افزایش قیمت محصولات باشد. زمانی میتوان از موفقیت اقتصادی سخن گفت که رشد درآمد با افزایش حاشیه سود، کاهش بهای تمامشده و بهبود جریان نقدی همراه باشد. در حالی که صورتهای مالی ایرانخودرو همچنان تحت تأثیر زیان انباشته، هزینههای مالی سنگین و فشار نقدینگی قرار دارد.
ثبت سود خالص محدود در شرکت اصلی و خروج از شمول ماده 141 نیز باید با احتیاط تفسیر شود. بخش مهمی از اصلاح سرمایه از محل تجدید ارزیابی داراییها انجام شده و این اقدام، اگرچه ترازنامه را از نظر حسابداری بهبود میدهد، بهمعنای ورود نقدینگی جدید، کاهش بدهی یا اصلاح عملیات تولید نیست. بنابراین، …
