اعتراف مراد ویسی، مزدور موساد به شکست پروژه صهیونیستی-آمریکایی علیه ایران: جمهوری اسلامی نه از موشک می‌گذرد، نه از تنگه هرمز!

رومان گوفمن، رئیس موساد، ۱۴ اوت( 19 مرداد) در تماسی تلفنی با اسعد الشیبانی، وزیر خارجه دولت موقت سوریه، درباره گسترش حضور نظامی ترکیه در سوریه گفت‌وگو کرده است. منابع مطلع می‌گویند محور اصلی این تماس، میزان حمایت نظامی آنکارا از ارتش سوریه، از جمله ارسال تسلیحات، پهپادها و افزایش حضور نیروهای ترکیه بوده است. اهمیت این تماس زمانی بیشتر می‌شود که تنها چهار روز بعد، رژیم صهیونیستی پایگاه هوایی «ابوالظهور» در شمال‌غرب سوریه را هدف قرار داد؛ اقدامی که از نگاه بسیاری، بیش از آنکه صرفا حمله‌ای به یک پایگاه سوری باشد، هشداری مستقیم به ترکیه درباره گسترش نفوذ نظامی این کشور در سوریه است.

اسرائیل مدعی است دمشق با فراهم کردن زمینه استقرار نیروهای ترکیه و بازسازی پایگاه ابوالظهور، در حال ایجاد شرایطی است که می‌تواند آزادی عمل نیروی هوایی اسرائیل در سوریه را محدود و تهدیدی جدید علیه این رژیم ایجاد کند. گزارش‌هایی نیز درباره بازدید یک هیئت ترکیه‌ای از این پایگاه پیش از حمله منتشر شده است؛ ادعایی که آنکارا رد کرده و حمله اسرائیل را تلاشی برای توجیه نقض حاکمیت سوریه دانسته است.

هشدار درباره برخورد مستقیم اسرائیل و ترکیه

ابعاد این حادثه زمانی جدی‌تر می‌شود که تام باراک، فرستاده ویژه آمریکا در امور سوریه، حمله اسرائیل را «تشدیدی غیرضروری» توصیف کرده و هشدار داده است که این عملیات می‌توانست به رویارویی مستقیم با نیروهای ترکیه منجر شود.

واشنگتن اکنون به‌دنبال ایجاد یک سازوکار ارتباطی میان اسرائیل، ترکیه و سوریه است تا طرف‌ها از تحرکات نظامی یکدیگر مطلع باشند و از محاسبات اشتباه و برخوردهای ناخواسته جلوگیری شود.

در واقع، خطر اصلی در سوریه دیگر صرفا واکنش دمشق به حملات اسرائیل نیست؛ بلکه حضور رو به گسترش نیروهای ترکیه، احتمال برخورد مستقیم دو بازیگر نظامی قدرتمند را افزایش داده است.

رقابت آنکارا و تل‌آویو بر سر آینده سوریه

پس از سقوط بشار اسد در دسامبر ۲۰۲۴، سوریه به میدان تازه‌ای برای رقابت قدرت‌های منطقه‌ای تبدیل شده است. ترکیه با حمایت از دولت جدید دمشق، همکاری‌های نظامی خود با سوریه را گسترش داده و در آموزش نیروها، تأمین تجهیزات و تقویت ساختار نظامی این کشور نقش پررنگ‌تری گرفته است.

در مقابل، اسرائیل نگران شکل‌گیری یک ساختار نظامی سوری تحت حمایت ترکیه است؛ ساختاری که می‌تواند موازنه قدرت را تغییر داده و آزادی عمل اسرائیل در آسمان سوریه را محدود کند.

از همین رو، به نظر می‌رسد تل‌آویو در حال ترسیم یک خط قرمز برای آنکاراست: ترکیه می‌تواند در سوریه نفوذ سیاسی و اقتصادی داشته باشد، اما اسرائیل با تبدیل سوریه به یک پایگاه نظامی تحت نفوذ ترکیه مخالفت خواهد کرد.

با این حال، شواهد موجود نشان نمی‌دهد که اسرائیل یا ترکیه به‌دنبال جنگی تمام‌عیار باشند. مسئله اصلی، افزایش خطر یک درگیری محدود و ناخواسته است؛ به‌ویژه اگر یکی از حملات اسرائیل به کشته شدن نیروهای ترکیه منجر شود.

در چنین شرایطی، پرسش تعیین‌کننده دیگر این نیست که آیا تنش میان آنکارا و تل‌آویو افزایش خواهد یافت، بلکه این است که اردوغان در صورت کشته شدن نخستین نظامی ترکیه در حمله اسرائیل، چه واکنشی نشان خواهد داد؟ پاسخ به این سؤال می‌تواند مشخص کند بحران سوریه همچنان در سطح جنگ نفوذ و تهدید باقی می‌ماند یا به نخستین رویارویی مستقیم میان دو قدرت منطقه‌ای تبدیل خواهد شد.

اقتصاد۲۴-«جی دی ونس» روز پنجشنبه به وقت محلی در گفت وگویی با تکرار زیاده خواهی ها به رغم شکست سیاست فشار حداکثری و تحریم های واشنگتن طی دهه های گذشته مدعی شد: «ما به اعمال این فشار ادامه خواهیم داد، چون معتقدیم این بهترین راه برای دستیابی نهایی به هدف نهایی است.»

به نوشته ایرنا، معاو.ن رئیس جمهوری آمریکا در این گفت وگو همچنین مدعی شد: با تلاش فوق‌العاده نیروهای نظامی‌ آمریکا، توانسته ایم مقدار زیادی نفت و گاز را از تنگه هرمز خارج کنیم.»

رئیس هیات مذاکره کننده آمریکا ادعا کرد: «باید مقدار بیشتری (نفت) را (از طریق تنگه هرمز) خارج کنیم، اما این کار تا اینجا بسیار موفقیت‌آمیز بوده است، چون تنگه هرمز همان نقطه اهرم فشار ایران است.»  

آمریکا سال‌هاست از ابزارهای تحریم‌های مالی و اقتصادی که به اذعان رسانه های آمریکایی، کارایی خود را از دست داده اند، علیه کشورها و گروه هایی که همسو با سیاست ها و اهداف واشنگتن نیستند، استفاده می کند.

احسان صالحی، کارشناس مسائل سیاسی: محاصره دریایی و نشتی نفت در بخش جنوبی تنگه هرمز، صورتی از جنگ نظامی است و جمهوری اسلامی ایران باید با تثبیت معادله «پاسخ متقابل و تشدید در برابر تشدید»، مانع پیشروی دشمن شود.

ناوها و ناوپیکارهای آمریکایی که دست به عملیات محاصره دریایی می‌زنند، واحدهای کاملاً نظامی هستند. از این رو، همان منطقی که در جنگ ۴۰ روزه برقرار کردیم—مبنی بر اینکه «تنش و تشدید را با تشدید بیشتر پاسخ می‌دهیم»—باید در صحنه فعلی نیز برقرار باشد.

اگر نتوانیم این معادله را به صورت معتبر در برابر طرف مقابل تثبیت و برقرار کنیم، شرایط پیچیده‌تر و سخت‌تر خواهد شد و طرف مقابل مجاب می‌شود تا قدم‌های بعدی را بردارد.