اگر فشار زندگی زیاد شد از گناهت کم کن | آخرین خبر

۵۰ بیمار ای‌بی با خانواده‌های خود به مرکز دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج) آمدند و مددکاران خانه ای‌بی در کنار تیم‌های تخصصی، تمام مراحل را همراهی کردند.

ساعت ۸ صبح جمعه، مرکز دندانپزشکی دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج) کم‌کم شلوغ می‌شود. خانواده‌هایی که از شهرهای مختلف خود را به تهران رسانده‌اند، کنار بیمارانی نشسته‌اند که قرار است امروز دندان‌هایشان معاینه شود، عکس بگیرند یا در صورت امکان درمانی را که مدت‌ها به تعویق افتاده، شروع کنند.

بیمارانی که برای آنها مراجعه به دندانپزشکی، برخلاف بسیاری از افراد، فقط گرفتن یک نوبت و نشستن روی یونیت نیست. بیماری «اپیدرمولیز بولوزا» یا همان ای‌بی، پوست و در برخی موارد مخاط را به‌شدت شکننده می‌کند. همین مسئله می‌تواند یک مراجعه معمولی را به فرایندی نیازمند احتیاط و آمادگی بیشتر تبدیل کند.

این‌بار اما قرار است چند خدمت در یک روز و در یک مرکز به آنها ارائه شود؛ برنامه‌ای که خانه ای‌بی با همکاری وزارت بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج)، دانشکده دندانپزشکی و بیمارستان دندانپزشکی شهید شکری ترتیب داده است. دندانپزشکی برای بیماری که حتی تماس ساده هم مهم است

در سالن، بیماران یکی پس از دیگری برای معاینه فراخوانده می‌شوند. دندانپزشک باید پیش از هر اقدامی وضعیت دهان و دندان بیمار را ببیند و در عین حال شرایط جسمی او را هم در نظر داشته باشد. برای بیماری که پوست و مخاط شکننده دارد، نحوه معاینه و درمان اهمیت زیادی دارد. فشار، کشش یا تماس غیرضروری می‌تواند برای بیمار دردسرساز شود. در برخی بیماران نیز باز شدن دهان محدود است و همین موضوع کار دندانپزشک را دشوارتر می‌کند.  

به همین دلیل، قرار نیست همه بیماران در پایان روز یک نسخه مشابه از خدمات دریافت کنند. برای یکی، معاینه و مشخص شدن مشکلات دندان کافی است؛ دیگری به رادیوگرافی نیاز دارد، بیماری ممکن است امکان ترمیم داشته باشد و فرد دیگری برای درمان‌های بعدی ارجاع شود.  

در این میان، خدماتی مانند بررسی پوسیدگی، ارزیابی لثه، جرم‌گیری، پاکسازی، رادیوگرافی و برخی درمان‌های ترمیمی در برنامه قرار گرفته است. اما شاید مهم‌تر از خود خدمات، این باشد که برای هر بیمار مشخص شود بعد از امروز چه اتفاقی باید بیفتد. مشکل فقط پوسیدگی دندان نیست

دندانپزشکی برای بیماران پروانه‌ای سال‌هاست یکی از مسائل کمتر دیده‌شده در مسیر درمان آنهاست. بیماری که برای مراقبت از پوست، زخم‌ها و سایر عوارض ای‌بی ناچار است بخش قابل توجهی از زندگی خود را صرف درمان کند، ممکن است دندانپزشکی را تا زمانی که درد یا مشکل جدی ایجاد شود، عقب بیندازد.  

فاصله جغرافیایی هم مشکل دیگری است. برخی خانواده‌ها برای یک مراجعه درمانی باید از شهر خود به تهران سفر کنند. هزینه رفت‌وآمد و اقامت، دشواری جابه‌جایی بیمار و پیدا کردن دندانپزشکی که با شرایط این بیماران آشنا باشد، می‌تواند مراجعه را دشوارتر کند.

در چنین شرایطی، جمع شدن چند خدمت در یک روز، برای خانواده فقط یک نوبت دندانپزشکی نیست؛ بخشی از هزینه و رفت‌وآمد و زمان مورد نیاز برای درمان را کم می‌کند. اما خانواده‌ها یک دغدغه مهم‌تر دارند: اینکه این مراجعه به همین یک روز ختم نشود. مددکار، بین بیمار و مرکز درمانی

در گوشه‌ای از مرکز، مددکاران خانه ای‌بی در رفت‌وآمدند؛ پرونده‌ها را پیگیری می‌کنند، بیماران را به بخش‌های مختلف هدایت می‌کنند و پرسش‌های خانواده‌ها را به تیم درمان منتقل می‌کنند.

این نقش برای خانواده‌ای که با یک بیماری نادر و پیچیده زندگی می‌کند، فقط کمک برای پیدا کردن اتاق یا بخش درمان نیست. خانواده باید بتواند شرایط خاص بیمار، سابقه درمان و نگرانی‌هایش را به تیمی منتقل کند که شاید او را برای نخستین‌بار می‌بیند.

اگر بیماری به تصویربرداری یا بررسی دیگری نیاز داشته باشد، مسیر او دنبال می‌شود و اگر درمان در همان روز امکان‌پذیر نباشد، قرار است ادامه کار مشخص شود.

در واقع، یکی از مسائل اصلی این برنامه از همین‌جا خودش را نشان می‌دهد: ارائه خدمت یک روزه آسان‌تر از ساختن مسیر درمان است. خانواده‌هایی که برای یک نوبت درمان سفر کرده‌اند

در میان همراهان، خانواده‌هایی هستند که از خارج تهران آمده‌اند. برای آنها، مراجعه امروز از مدت‌ها قبل آغاز شده؛ از هماهنگی و برنامه‌ریزی سفر گرفته تا آماده کردن بیمار برای حضور در مرکز درمانی.

مادران و پدران بیماران اطلاعاتی را که شاید در پرونده پزشکی ثبت نشده باشد، برای دندانپزشک توضیح می‌دهند؛ اینکه بیمار در درمان‌های قبلی چه تجربه‌ای داشته، چه چیزی برایش دردناک بوده یا چه محدودیتی دارد.

این اطلاعات در مورد بیماران مبتلا به بیماری‌های نادر اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، چون تجربه روزمره خانواده می‌تواند به اندازه یک سابقه پزشکی در تصمیم‌گیری درمانی مؤثر باشد. برای همین است که خانواده‌ها در این برنامه صرفاً همراه بیمار نیستند؛ بخشی از فرایند درمان‌اند. از یک برنامه یک‌روزه تا یک مسیر درمانی

در حالی که بیماران در بخش‌های مختلف مرکز تحت معاینه و درمان قرار دارند، نشست مسئولان نیز برگزار می‌شود؛ درباره مشکلات دندانپزشکی بیماران ای‌بی و دشواری دسترسی آنها به خدمات تخصصی.

حجت‌الاسلام‌والمسلمین سید حمیدرضا هاشمی گلپایگانی، مؤسس و مدیرعامل خانه ای‌بی، دکتر امیررضا رکن، مشاور وزیر بهداشت در امور دندانپزشکی، دکتر رفیعی، رئیس بیمارستان دندانپزشکی شهید شکری و دکتر یزدانیان، رئیس دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج)، از جمله حاضران این نشست هستند. مسئله‌ای که در این جلسه بیشتر از هر چیز اهمیت دارد، تعداد بیماران حاضر در این روز نیست؛ مسئله این است که بیمار بعد از خروج از مرکز چه خواهد کرد. قرار است تفاهم‌نامه‌ای میان خانه ای‌بی و دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی بقیه‌الله (عج) تدوین شود تا همکاری برای ادامه درمان بیماران پروانه‌ای شکل منظم‌تری پیدا کند.

اگر این همکاری به برنامه‌ای مستمر تبدیل شود، پرونده ۵۰ بیماری که امروز معاینه شده‌اند، می‌تواند ادامه پیدا کند و بیماران دیگری نیز در مراحل بعد به این مسیر اضافه شوند. درمانی که نباید با خروج از مرکز تمام شود

درمان دندانپزشکی معمولاً با یک معاینه یا یک ترمیم تمام نمی‌شود. ممکن است بیماری امروز عکس بگیرد و برای درمان مراجعه بعدی نیاز به نوبت داشته باشد؛ ممکن است دندانپزشک مشکل دیگری را شناسایی کند که نیازمند بررسی تخصصی‌تر باشد.

برای بیمار پروانه‌ای، قطع شدن این زنجیره می‌تواند به معنای بازگشت دوباره به همان نقطه اول باشد؛ جست‌وجوی مرکز درمانی، پیدا کردن پزشک آشنا با شرایط بیماری، هماهنگی سفر و دوباره طی کردن مسیر.

به همین دلیل، ارزش این برنامه را نمی‌توان فقط با عدد ۵۰ بیمار یا تعداد خدمات ارائه‌شده در یک روز سنجید. بخش مهم‌تر ماجرا، این است که آیا برای بیماری که امروز روی صندلی دندانپزشکی نشسته، یک مسیر مشخص برای ادامه درمان ایجاد می‌شود یا نه. یک صندلی دندانپزشکی، یک دغدغه قدیمی

برای بسیاری از مردم، مراجعه به دندانپزشک اتفاقی عادی در زندگی روزمره است؛ اما برای خانواده‌ای که با ای‌بی زندگی می‌کند، پیدا کردن دندانپزشکی که بیماری را بشناسد، شرایط جسمی بیمار را درک کند و درمان را با احتیاط پیش ببرد، می‌تواند به یکی از دغدغه‌های جدی تبدیل شود.

برنامه ۳۰ مرداد، دست‌کم برای ۵۰ بیمار، این مسیر را کوتاه‌تر کرده است؛ آنها در یک مرکز تخصصی معاینه شده‌اند و بخشی از خدمات مورد نیازشان را دریافت کرده‌اند.

اما اگر قرار باشد این روز فقط یک اتفاق مناسبتی باقی نماند، مرحله مهم‌تر از امروز تازه شروع می‌شود: پیگیری درمان، حفظ ارتباط با بیمار و ایجاد دسترسی برای خانواده‌هایی که هنوز نتوانسته‌اند به چنین خدماتی برسند.

برای بیماران پروانه‌ای، شاید مهم‌ترین نتیجه این برنامه نه یک ترمیم، یک عکس یا یک جلسه معاینه، بلکه این باشد که بعد از امروز بدانند برای درمان بعدی باید کجا بروند و چه کسی قرار است ادامه مسیر را پیگیری کند. چون برای آنها، رسیدن به صندلی دندانپزشکی پایان راه نیست؛ گاهی تازه آغاز مسیر درمان است.

به گزارش خبرنگار جماران، به دنبال شهادت امام حسن عسکری علیه السلام در هشتم ربیع الاول سال 260 هجری قمری، امامت  امام عصر عج آغاز شد. در اینکه ایشان کجا متولد شدند و پیش از آغاز غیبت کجا زندگی می کردند در مطلب زیر توضیحاتی داده شده است؛ همچنین درباره مکان هایی که به آن حضرت منتسب هست نیز توضیحاتی آورده شده است که با هم می خوانیم: 

محل تولد و زندگی پیش از غیبت

امام مهدی(عج) از هنگام تولد تا آغاز غیبت صغری در زادگاهشان  سامرا زندگی می‌کردند. در این دوران سردابِ خانه امام عسکری(ع)، محل زندگی و عبادت ایشان بوده و بنا بر گزارش‌ هایی، بارها در زمان حیات پدرشان در این مکان دیده شده است.[1] جاسم حسین معتقد است ایشان در سال‌ های پایانی عمر پدرشان به همراه او در مراسم حج شرکت کردند و سپس در مدینه مخفی شدند.[2] این نظریه با منابع تاریخی شیعه چندان سازگار نیست.[3]

محل زندگی در دوران غیبت

برخی روایات به نامعلوم بودن محل زندگی امام زمان(عج) در دوران غیبت اشاره دارند. با این حال در روایات دیگر از مکان‌ هایی مانند ذی طوی[4] کوه رَضْویٰ،[5] و طَیْبَه (مدینه)[6] به عنوان محل زندگی امام زمان(عج) در دوران غیبت یاد شده است. برخی منابع بر اساس داستانی، جزیره خضراء را محل زندگی امام زمان(عج) در دوران غیبت کبری معرفی کرده‌ اند[7] که از سوی برخی عالمان شیعی مورد تردید جدی قرار گرفته و آثاری در نقد آن نگاشته شده است.[8]

محل ظهور، قیام، حکومت و زندگی (پس از ظهور)

درباره محل ظهور امام زمان(عج) اطلاع دقیقی در دست نیست؛ ایشان بر پایه روایتی، در منطقه ذی‌طوی ظهور می‌کنند، سپس با ۳۱۳ نفر از یارانشان به مکه می‌روند، به حجرالاسود تکیه می‌دهند و پرچم خود را به اهتزاز درمی‌آورند.[9] بر اساس این روایت و روایات دیگر[10] آغاز قیام امام زمان(ع) از مسجدالحرام است و یاران او بین رکن حجرالاسود و مقام ابراهیم با او بیعت می‌کنند.[11] در برخی روایات از تهامه (منطقه‌ای در غرب شبه جزیره عربستان) به عنوان نقطه آغاز قیام امام زمان(عج) یاد شده است.[12] به مکه که جزئی از این سرزمین است نیز تهامه گفته می‌شود.

برخی روایات، شهر کوفه را مرکز حکومت،[13] مسجد کوفه را محل قضاوت،[14] و مسجد سهله را محل زندگی[15] و تقسیم بیت المال[16] پس از قیام ذکر کرده‌اند.

مکان‌های منسوب به امام زمان(عج)

مکان‌ هایی به امام مهدی(عج) منسوب شده و گفته شده است که شیعیان در دوران غیبت کبری برای ارتباط با ایشان در این مکان‌ ها حاضر می‌شوند:

سرداب غیبت: محل عبادت امام هادی(ع)، امام عسکری(ع) و امام زمان(عج).

مسجد جمکران: در نزدیکی روستای جمکران در قم، که بنابر قول معروف به دستور امام زمان(عج) به وسیله حسن بن مثله جمکرانی ساخته شده است.

مسجد سهله: مقامی در این مسجد، منسوب به امام زمان(عج) است که در قسمت میانی مسجد و در بین مقام امام سجاد(ع) و مقام حضرت یونس قرار دارد. برخی روایات محل زندگی امام زمان(ع) را پس از ظهور، این مکان معرفی کرده‌اند.[17]

ذِی طُوَیٰ: منطقه‌ای در مکه است که در داخل حرم مکی قرار دارد و طبق برخی روایات، حضرت مهدی(ع) در آنجا زندگی می‌ کنند. در برخی روایات، محل ظهور و مرکز تجمع یاران ایشان نیز همین منطقه یاد شده است. بر اساس روایتی، پیش از آنکه امام دوازدهم قیام خودشان را از کنار کعبه آغاز کنند، در این مکان منتظر ۳۱۳ یار خود هستند.[18]

کوه رضوی: برخی روایات، محل زندگی امام زمان(عج) را در دوران غیبت، کوه رضوی ذکر می‌کند.[19] رضوی از کوه‌های تهامه در میان مکه و مدینه است.[20]

وادی السلام: مقام امام زمان(عج) در این قبرستان، گنبد و بارگاهی دارد که در سال ۱۳۱۰ق به وسیله سید محمدخان پادشاه هند ساخته شده است. ساختمان قبلی توسط سید بحرالعلوم (متوفای ۱۲۱۲ق) تجدید بنا شده بود.[21] در محراب مقام حضرت مهدی(عج)، سنگی موجود است که زیارت‌نامه‌ای بر آن حک شده است. تاریخ کنده‌کاری این سنگ، نهم شعبان ۱۲۰۰ق است.[22]

جزیره خضراء: مکانی منسوب به امام زمان(عج) که بنابر برخی روایات، فرزندان امام زمان(عج) در آنجا زندگی می‌ کنند. داستان این جزیره در برخی منابع آمده و دو دیدگاه درباره آن وجود دارد؛ برخی آن را پذیرفته و برخی دیگر افسانه دانسته‌اند و آثاری در نقد آن نگاشته‌اند.[23]

طیبه: از مکان‌هایی که بنا بر برخی روایات، محل زندگی امام زمان(عج) در دوران غیبت است. گفته شده است مراد از آن مدینه است.[24]

مقام امام زمان در کربلا، زیارتگاهی است که در نزدیکی حرم امام حسین(ع) و در کنار نهر علقمه واقع شده و منسوب به حضرت مهدی(ع) است و مردم در آن به نماز و دعا می‌پردازند.[25

1. صدوق، کمال الدین، ج۲، ۱۳۹۵ش، ص۴۰۷.

 2.حسین، تاریخ سیاسی غیبت امام دوازدهم، ۱۳۸۵ش، ص۱۲۴.

 3. سلیمیان، درسنامه مهدویت، ۱۳۸۹ش، ص۱۴۵-۱۴۶.

 4. نعمانی، الغیبه، تهران، ۱۳۹۷ق، ص۱۸۲.

5. طوسی، کتاب الغیبه، قم، ۱۴۱۱ق، ص۱۶۳.

6. طوسی، کتاب الغیبه، قم، ۱۴۱۱ق، ص۱۶۲؛ کلینی، کافی، ۱۴۰۷ق، ج۱، ص۳۴۰.

 7. مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۵۲، ص۱۵۹-۱۶۰.

 8. بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۵۳، ص۱۱.

 9.کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۳، ص۴۹۵؛ مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۵۲، ص۳۱۸؛ ابن‌مشهدی، المزار الکبیر، ۱۴۱۹ق، ص۱۳۴؛ مفید، الإرشاد، قم، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۳۸۰.

 10.مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۵۳، ص۱۱.

 11. کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۳، ص۴۹۵؛ مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۵۲، ص۳۱۸؛ ابن‌مشهدی، المزار الکبیر، ۱۴۱۹ق، ص۱۳۴؛ مفید، الإرشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۳۸۰.

 12.نعمانی، الغیبه، تهران، ۱۳۹۷ق، ص۱۸۲.

 13. طوسی، کتاب الغیبه، قم، ۱۴۱۱ق، ص۱۶۳.

 14. «کوه رضوی (اماکن مهدوی)»، مهدی پدیا.

 15. شوشتری، تحفة العالم، ۱۳۶۳ش، ج۱، ص۳۱۹.

 16. آل‌محبوبه، ماضی النجف و حاضرها، ۱۴۰۶ق، ج۱، ص۹۶.

 17. نگاه کنید به: طبرسی نوری، نجم الثاقب، ۱۴۳۰ق، ج۳، ص۱۳-۵۲.

 18. طوسی، کتاب الغیبه، قم، ۱۴۱۱ق، ص۱۶۲.

 19. قمی، اماکن زیارتی و سیاحتی عراق، مشعر، ص۵۱.

 20. برای نمونه: عاملی، جعفر مرتضی، جزیره خضراء در ترازوی نقد، ترجمه محمد سپهری؛ کلباسی، مجتبی، بررسی افسانه جزیره خضراء؛ نظری، غلامرضا، جزیره خضراء تحریفی در تاریخ شیعه.

 21. نعمانی، الغیبه، تهران، ۱۳۹۷ق، ص۳۱۵.

 22. نعمانی، الغیبه، تهران، ۱۳۹۷ق، ص۳۱۳.

 23. صدر، تاریخ مابعد الظهور، ۱۴۱۲ق، ج۳، ص۲۱۲-۲۲۴.

 24. صدوق، عیون اخبار الرضا، نشر جهان، ج۱، ص۶۳.

 25. مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۵۳، ص۱۱.