به گزارش اینتیتر، سرمربی آنها، روبرتو دزربی، چهرهای دارد که انگار در وضعیت هشدار دائمی زندگی میکند؛ چهره مردی که انگار هر لحظه ممکن است کسی درِ توالت را ناگهان رویش باز کند. تاتنهام حتی یک سال توانست با همین دستپاچگی و اضطراب خودش را به قهرمانی لیگ اروپا برساند.
به گزارش گاردین، برای هوادار همیشه نگران اسپرز، این باشگاه کمتر شبیه یک عشق قدیمی و بیشتر شبیه یک کابوس مادامالعمر است؛ کابوسی که گاهی با تعویضهای اضطراری قطع میشود.
از همان لحظهای که شوت غیرقابل پیشبینی آنتونی الانگا به تیرک خورد و آرامآرام از خط دروازه گذشت تا نیوکاسل را پیش بیندازد، میشد این حس تسلیمشدن و ناامیدی را در ورزشگاه احساس کرد.
تاتنهام از زمان پیروزی ۴ بر یک مقابل استونویلا در اواخر سال ۲۰۲۴، در تمام رقابتها ۴۴ بار از حریف عقب افتاده و حتی یک بار هم نتوانسته بازی را برگرداند و با پیروزی تمام کند.
مشکلی ذاتی و ریشهدار در این تیم وجود دارد؛ یک بیماری مزمن که میتوان آن را «تاتنهامِ طولانیمدت» نامید و با وجود حضور سرمربی جدید، ساختار مدیریتی جدید و بیش از ۳۵۰ میلیون پوند هزینه نقلوانتقالاتی، هنوز درمان قطعی برای آن پیدا نشده است.
گل نهایی یوانه ویسا هم برای هیچکس غافلگیرکننده نبود.
به معبد درد خوش آمدید؛ به تئاتر رؤیاهای دیگران، ورزشگاهی که به شکلی کاملاً بامعنی هنوز حق نامگذاری تجاری ندارد، چون تقریباً هر تیم مهمان میتواند احساس کند صاحب آنجاست.
در ۱۲ ماه گذشته، استونویلا به اندازه تاتنهام در ورزشگاه تاتنهام هاتسپر پیروز شده است؛ هر دو تیم دو پیروزی خانگی در رقابتهای داخلی داشتهاند. شاگردان اونای امری شاید سه هفته دیگر فرصت پیدا کنند تا دوباره برتری خود را در این زمینه پس بگیرند.
اما این بار نوبت نیوکاسل بود؛ تیمی که تنها یک کلینشیت در ۱۸ بازی اخیرش داشت، اما توانست از ضعفهای روانی تاتنهام استفاده کند، منظم بماند، صبر کند و منتظر قطاری بماند که همیشه بالاخره از راه میرسد. …
