به گزارش سرمایه و بورس، فعالتر شدن بازار نوآفرین میتواند نقطه عطفی در اقتصاد دانشبنیان ایران باشد؛ البته در صورتی که همزمان، نگاه ما به ارزشگذاری نیز متحول شود. در غیر این صورت، بزرگترین خطر آن است که شرکتهای فناوری را با ابزارهایی ارزشگذاری کنیم که برای کارخانههای سیمان، فولاد یا پتروشیمی طراحی شدهاند. نتیجه چنین رویکردی از پیش مشخص است یا شرکتهای نوآور کمتر از ارزش واقعی قیمتگذاری میشوند یا در مواردی بدون پشتوانه اقتصادی، با اعدادی غیرقابل دفاع مواجه خواهند شد.
اشتباه رایج آن است که هنوز سود خالص، داراییهای مشهود و نسبت P/E به عنوان نقطه شروع تحلیل معرفی میشوند؛ درحالیکه در بسیاری از شرکتهای فناوری این شاخصها نه تنها ارزش را توضیح نمیدهند، بلکه گاهی تحلیلگر را به نتیجهای کاملا نادرست میرسانند. استارتآپی که آگاهانه برای توسعه بازار هزینه میکند، ممکن است چند سال زیانده باشد، اما همزمان ارزش اقتصادی آن با سرعت افزایش یابد. این همان منطقی است که رشد شرکتهای بزرگی مانند آمازون، اوبر، اسپاتیفای و بسیاری از فینتکهای جهانی را توضیح میدهد. …
