مریم شیعه | شهرآرانیوز؛ تابوت آرامآرام از میان صف نظامیان میگذرد. روی آن پرچم کشیدهاند و چند شاخه گل، میان رنگهای سبز و سفید و سرخ قرار گرفته است. افسران نیروی هوایی با لباسهای یکدست و دستهایی که برای ادای احترام بالا میروند، در دو طرف مسیر ایستادهاند. پشت سرشان باند پرواز امتداد پیدا میکند؛ همان باندی که پنجماه پیش، امیر سرتیپ دوم خلبان مجید کاظمی از آن برخاست، اما هرگز نتوانست هواپیمایش را دوباره بر آن بنشاند.
هویتش بالاخره بعداز ماهها انتظار و با آزمایشهای تخصصی احراز شد و هشتم مرداد، بقایای پیکر او برای آخرینبار روی باند قرار گرفت. بازگشت برای خلبانهای جنگنده جور دیگری معنا میشود و برای مجیدکاظمی، فاصله میان برخاستن و بازگشتن، چیزی حدود پنجماه زمان برد. او یازدهم اسفند۱۴۰۴، یکی از چهار خدمه دو فروند بمبافکن سوخو۲۴ نیروی هوایی ارتش بود که از پایگاه شیراز به پرواز درآمد.
مأموریتش حمله به پایگاه هوایی العدید در قطر، یکی از مهمترین مراکز استقرار نیروهای آمریکایی در منطقه بود. این دو هواپیما پساز عبور از سامانههای شناسایی و مواضع راداری، پایگاه را بمباران کردند و در مسیر بازگشت، بر فراز خلیج فارس هدف سامانههای پدافندی قرار گرفتند. دو سوخو۲۴ در فاصله حدود ۳۰کیلومتری هدف، بهوسیله جنگندههای اف۱۵ قطری رهگیری شدند. دو هواپیما بازنگشتند و سرنوشت چهار خلبانشان برای ماهها در ابهام ماند.
اکنون، از میان آن چهار نفر، شهادت مجید کاظمی احراز شده است و جستوجو برای روشنشدن وضعیت سه خلبان دیگر ادامه دارد. بیرحمانهترین شکل جنگ، نه خبر قطعی مرگ، که تعلیق میان امید و سوگ است. ماهها میگذرد و خانواده نمیداند باید چشم به در بدوزد یا برای فقدان عزیزی عزاداری کند. هر تماس میتواند خبری تازه باشد. پرواز در ارتفاع پایین
سوخو۲۴ یک جنگنده ساده برای پروازهای نمایشی یا نبردهای نزدیک هوایی نیست؛ هواپیمایی ضربتی و بمبافکن با دو خدمه است که برای نفوذ در ارتفاع پایین، پرواز در شرایط دشوار و حمله به اهداف زمینی طراحی شده است. بالهای متغیر آن، متناسب با سرعت و وضعیت پرواز تغییر زاویه میدهند. دو خدمه، برخلاف بسیاری از جنگندهها کنار یکدیگر مینشینند.
در چنین کابینی، خلبان و افسر سامانههای رزمی باید مانند دو نیمه یک ذهن عمل کنند. …
![[لیلا اردبیلی] میراث فرهنگی؛ فراتر از دیوار و سنگ](/news/u/2026-08-23/ettelaat-j0awm.jpg)
