به گزارش شهرآرانیوز؛ دورهمیها و مهمانی رفتنها که تا همین چند سال پیش بهانه اصلی شادابی خانوادهها بود، این روزها برای خیلیها تبدیل به یک غول استرسزا شده است. ما در مهمانیدادنهایمان ناخواسته وارد یک مسابقه شدهایم؛ مسابقهای برای نشاندادن بهترین ظرفها، گرانترین غذاها و بینقصترین پذیرایی! نتیجه این میشود که میزبان از چند روز قبل دچار اضطراب و خستگی مطلق میشود و مهمان هم در طول حضورش، بهجای احساس راحتی، احساس معذب بودن میکند. در روزهایی که مصادف با سالروز شهادت امام رضا (علیهالسلام) است، بهترین روش برای نشاندادن ارادت قلبی ما به این امام رئوف، الگوبرداری از سبک زندگی ایشان است. وقتی به سیره امام رضا (ع) و اجداد طاهرینشان نگاه میکنیم، میبینیم که میزبانی در نگاه آنها ابزاری برای فخرفروشی نیست؛ بلکه هنری است برای تکریم یک انسان، دادن احساس امنیت به او و نشاندن لبخند روی لبانش. یک میزبان بااصالت میداند که ارزش مهمانی به صمیمیت و حفظ آبروی مهمان است، نه به زرقوبرق سفره. مهمان پادشاه خانه میشود
در مکتب اهلبیت، مهمان حبیب خداست و میزبان موظف است فضایی سرشار از آرامش برای او فراهم کند تا جایی که مهمان احساس غریبی نکند. در روایتی زیبا در کتاب مشکاة الانوار نقل شده که روزی شخصی سلمان فارسی و دوستانش را دعوت کرد. هوا بسیار گرم بود و میزبان برای راحتی مهمانان و ایجاد فضایی صمیمی، دکمههای پیراهن خود را باز کرد و سختگیری را کنار گذاشت. سلمان با دیدن این راحتی خندید و گفت از پیامبر اکرم (ص) شنیدم که فرمودند: «هر مسلمانی که برادر دینیاش را برای رضای خدا اکرام کند، خداوند به او نگاه رحمت میاندازد و هرکه خدا به او نگاه کند، هرگز عذاب نخواهد شد.»
این راحتی و صمیمیت، در کنار حفظ آبرو و عزتنفس مهمان معنا پیدا میکند. اهلبیت (ع) در پذیرایی از مهمان چنان ظرافتهای روانی را رعایت میکردند که مهمان هرگز احساس کوچکی نکند. داستان معروف ازخودگذشتگی امیرالمؤمنین (ع) و حضرت زهرا (س) اوج این مهارت است؛ شبی که غذای خانه فقط بهاندازه یک نفر بود، امیرالمؤمنین (ع) به بهانه درستکردن چراغ، آن را خاموش کردند و در تاریکی دهان خود را تکان میدادند تا مهمان غریب متوجه کمبود غذا نشود و با خیال راحت و بدون خجالت غذایش را تا انتها بخورد. این رفتارها به ما یادآوری میکند …
