به گزارش شهرآرانیوز؛ بنزین در ایران فقط یک سوخت نیست، شبیه نخ مشترکی است که چند تکه از اقتصاد را به هم دوخته است. از دخل خانوار و کرایه تاکسی اینترنتی گرفته تا صنعت خودرو، بودجه دولت، منابع ارزی و حتی سیاستگذاری انرژی. حالا هر بار که دست دولت به این نخ میرسد، معلوم نیست کدام بخش از این بافته قرار است تغییر کند. مسئله فقط این نیست که بنزین ارزان است یا گران، مسئله این است که چرا اقتصادی ساختهایم که اصلاح قیمت یک کالا میتواند همزمان به معیشت، حملونقل، تولید و تورم گره بخورد.
ماجرا در روزهای اخیر با خبر عرضه بنزین با نرخ ۸۷هزار و ۲۰۰تومان در کرمان دوباره به صدر اخبار آمد، نرخی که قرار بود برای مصرف مازاد بر سهمیههای یارانهای اعمال شود، اما اجرای آن در استان فعلا متوقف شد و عرضه بنزین به روال قبلی بازگشت. این عدد، فارغ از اینکه درنهایت چه سرنوشتی پیدا کند، یک پرسش قدیمی را دوباره روی میز گذاشت: وقتی قیمت رسمی بنزین سالها از هزینه واقعی تولید و تأمین آن فاصله داشته، ادامه این وضعیت تا کجا ممکن است؟
اسماعیل سقاباصفهانی، رئیس سازمان بهینهسازی و مدیریت راهبردی انرژی است. او در گفتوگوی ویژه خبری، تصویری روشنتر از این شکاف ارائه کرده است.
به گفته سقاباصفهانی، مصرف روزانه بنزین حدود ۱۳۵میلیون لیتر است، درحالیکه پالایشگاهها حدود ۱۱۲میلیون لیتر تولید میکنند و حدود ۹میلیون لیتر نیز از پتروشیمیها تأمین میشود؛ بنابراین برای جبران کسری، روزانه حدود ۱۴میلیون لیتر باید وارد شود یا از ذخایر راهبردی برداشت شود. او همچنین گفته سهم واردات بنزین در سال ۱۴۰۵ به حدود ۴میلیارد دلار رسیده است، بماند که ۲ میلیارد دلار صادرات پتروشیمیها را هم از دست دادهایم. ۲ دهه ناترازی
ناترازی، دیگر آن واژهای نیست که فقط در گزارشهای انرژی دیده شود. ناترازی حالا به زبان روزمره اقتصاد تبدیل شده است. برق کم میآوریم، گاز کم میآوریم و بنزین هم بیشتر از آنچه تولید میکنیم مصرف میشود. اما در بنزین، ماجرا یک تفاوت مهم دارد، سمت عرضه را نمیتوان بینهایت بالا برد. اگر هر بار برای پاسخ به مصرف بیشتر، پالایشگاه بیشتری بسازیم، اما خودروها و الگوی بهاصطلاح سفر یا رفتوآمدها همان بماند، فقط اندازه صورتمسئله را بزرگتر کردهایم.
مرور …
