به گزارش شهرآرانیوز؛ آمریکا پس از تلاش نظامی، میخواست دریا را ببندد تحت عنوان محاصره دریایی اقتصاد ایران را متوقف کند. ۱۰۰ روز بعد، ایران هنوز تجارت میکند، کالا وارد میکند و مسیرهای تازهای ساخته است.
آنچه این ۱۰۰ روز نشان داده، بیشتر از آنکه داستان «شکست محاصره» باشد، داستان اقتصادی است که برای زنده ماندن، مجبور شده به مسیرهایی برود که سالها کمتر جدی گرفته میشدند.
در صدمین روز محاصره، یک پرسش ساده بیش از همه اهمیت دارد: چرا اقتصادی که قرار بود با بسته شدن دریا از پا بیفتد، هنوز حرکت میکند؟
پاسخ باید در شبکهای از تصمیمها و مسیرها جستوجو کرد؛ از ذخیره ارزی بانک مرکزی و گمرکهای شبانهروزی تا پاکستان، خزر، روسیه، قزاقستان و چین، اما قبل از هر چیز باید یک سوءتفاهم را کنار گذاشت.
در ابتدا باید تاکید کرد که مسئله این گزارش این نیست که بگوید «تحریم و محاصره بیاثر بوده است». برعکس، فشار واقعی است، اما چیزی که آمریکا بهدنبال آن بود، یعنی تبدیل فشار اقتصادی به توقف کامل تجارت ایران، تاکنون اتفاق نیفتاده است و همینجا داستان ۱۰۰ روز گذشته آغاز میشود. ۱۰۰ روزی که قرار بود دریا را به دیوار تبدیل کند
فرماندهی مرکزی آمریکا اعلام کرد از ساعت ۱۴ روز ۱۳ آوریل، محاصره دریایی بنادر و سواحل ایران را اجرا میکند؛ محاصرهای که تمام تردد کشتیها به مقصد بنادر ایران را، فارغ از پرچم آنها، هدف قرار میداد.
در ۱۸ ژوئن این مرحله متوقف شد. ۲۶ روز بعد، در ۱۴ ژوئیه، آمریکا محاصره را دوباره برقرار کرد.
از ۱۳ آوریل تا ۱۸ ژوئن، ۶۷ روز.
از ۱۴ ژوئیه تا ۱۵ اوت، ۳۳ روز.
جمع: ۱۰۰ روز.
محاصره دریایی در واقع یک آزمایش برای کل زنجیره تأمین ایران بود.
اگر دریا بسته شود، کالا از کجا میآید؟
اگر کشتی وارد نشود، بندر چهکار میکند؟
اگر بانک خارجی پول را جابهجا نکند، واردکننده چگونه خرید کند؟
و اگر یک مسیر بسته شود، مسیر بعدی کجاست؟ پاسخ اول: ایران پیش از بسته شدن کامل دریا، بخشی از سپر خود را ساخته بود
بانک مرکزی ایران اعلام کرده است که در شرایط جنگی، حدود ۴.۵ میلیارد دلار به ذخایر ارزی خود افزوده است.
