در نقل وانتقالات تابستانی نیز پرسپولیس جلوتر از بسیاری از رقبا حرکت کرده و هرچند کادر فنی هنوز تیم را کامل نمیداند، اما روی کاغذ، عملکرد مدیران باشگاه با تأیید کارشناسان و حتی هواداران تیمهای رقیب، مثبت ارزیابی شده است.
در بخش آمادهسازی نیز با وجود محدودیت زمانی، پرسپولیس روند مطلوبی را پشت سر گذاشته است. شروع زودهنگام تمرینات، یک دوره شش هفتهای پیش فصل، برگزاری اردوی خارجی در منطقهای با امکانات مناسب و انجام سه بازی تدارکاتی همگی نشان از برنامه ریزی قابل قبول دارد.
اما نیمی از ماجرا همین است؛ چراکه پرسپولیس با وجود این همه تلاش، در فاصله یک هفته تا شروع لیگ، همچنان از داشتن ورزشگاهی استاندارد با چمن مناسب و امکانات کافی بیبهره است و مهمتر از آن، تکلیف حضور تماشاگران مشخص نیست. تیم تارتار هفته اول را در قزوین آغاز میکند، اما برای اولین بازی خانگی در هفته دوم، هنوز نمیداند در کدام ورزشگاه و با چه شرایطی میزبان خواهد بود. ورزشگاه شهرقدس گزینه اصلی مطرح شده، اما کیفیت واقعی آن نامعلوم است و تجربه نشان داده چمن این ورزشگاه با هر بازی وضعیت بدتری پیدا میکند.
اما نکته کلیدی که این فصل بیش از هر چیز پرسپولیس را تهدید میکند، محرومیت از حضور تماشاگران است. پرسپولیس همواره به عنوان پرتماشاگرترین تیم ایران، از حمایت میلیونی هوادارانش بهعنوان «یار دوازدهم» بهره برده و این مزیت بزرگ، سلاح اصلی اش برای فشار بر رقبا، به ویژه در بازیهای خانگی بوده است. اما در این فصل و بنا به دلایل مختلف (که همچنان مبهم است)، احتمالاً این تیم نیز مانند سایرین از نعمت حضور هواداران محروم خواهد شد.
با این حساب، پرسپولیس بیش از هر تیم دیگری از این تصمیم متضرر میشود.. چراکه باشگاهی که عادت دارد با پشتوانه انبوه هوادارانش حریفان را مرعوب کند، حالا باید در ورزشگاههای کوچک و با سکوهای خالی یا با تعداد محدود تماشاگر، میزبان باشد؛ فضایی که نشانی از میزبانی حرفهای ندارد و عملاً یکی از بزرگترین برگهای برنده این تیم را بی اثر میکند. در نتیجه، حتی با بهترین بازیکنان، تمرینات کافی و برنامه ریزی دقیق، پرسپولیس باز هم در زمینهای ناهموار و بی کیفیت به مصاف رقبا خواهد رفت و از حمایت قاطع هوادارانش، که همواره روحیه بخش بازیکنان بوده، بیبهره میماند؛ مسئلهای که میتواند همه زحمات کادر فنی و مدیریت را تحت تأثیر قرار دهد و شانس قهرمانی این تیم را به شدت کاهش دهد.
