به گزارش شهرآرانیوز؛ اگرچه وقتی سخن از پیادهروی برای زیارت به میان میآید، ابتدا تصویر اربعین و مشایه در ذهنها نقش میبندد، اما در ایران امامرضا (ع) و در فرصتهای مختلف بهویژه دهه پایانی ماه صفر که به سالروز شهادت حضرت ثامنالحجج (ع) ختم میشود، سالهاست که زیارت با پای پیاده حتی از دورترین نقاط مرزی، رسم مردم شده است و از هفتهها و روزها قبل از این ایام، کاروانهایی با پای عشق و دل، راهی زیارت حضرت خورشید میشوند. این رسم درکنار آثار فردی، اثرات اجتماعی و حتی تمدنی دارد. در بررسی این موضوع با حجتالاسلاموالمسلمین سیدصادق موسویشیرازی، استاد حوزه و مؤلف کتاب «تمام نهجالبلاغه»، گفتوگو کردهایم. عاشق به قدر عشق، سختیها را به جان مىخرد
موضوع زیارت مرقدهای متبرک رسول اکرم (ص) و ائمهاطهار (ع) که در رأس مصادیق «أَحْیَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ» هستند، بهمنزله زیارت آنها درحال حیات آن حضرات است؛ چنانکه در زیارت حضرت امامرضا (ع) میخوانیم: «أشهد أنک تسمع کلامى و تردّ سلامى» یعنى گواهى میدهم که «سخنان من را مىشنوى و پاسخ سلام من را نیز مىدهى»، پس حرکت از هر سوى بهطرف روضه مقدس رضوی به هر طریق ممکن، به معنى حرکت بهسوى دیدار با امام (ع) است و طبیعى است که به میزان عشق، عاشق سختىها را به جان مىخرد. نشانه نفوذ ولایت در صمیم قلب
آنها که مشقت پیادهروى به حرم مطهر امام هشتم (ع) را تحمل و روزها و هفتهها با پاى پیاده براى زیارت حضرت ثامنالحجج (ع) مسافتی طولانى را طى مىکنند و در این فصل گرم و زیر آفتاب سوزان با شوق و عشق عازم مشهد مقدس مىشوند، بىشک در صمیم قلبشان، ولایت جاى گرفته است و این همان معنی کلام امامصادق (ع) است که فرمودند: «شیعیان ما از مانده سرشت ما خلق شدهاند و با آب ولایت ما، این سرشت عجین شده است.»
مهم آنکه این وابستگى، ناگسستنى است و نسلها بعد نیز انشاءالله ادامه دارد. همین حقیقت است که شیعیان را در طی تاریخ و باوجود تمامى فشارها و سختىها بلکه کشتارهاى وحشیانه عاشقان اهلبیت (ع) در گذشته و حال، مقاوم نگاه داشته است، بلکه روزبهروز بر تعداد شیعیان در جهان افزوده میشود و عشق به آنها را در گوشهگوشه جهان، متجلىتر میکند. شبیه به اربعین
باید موضوع پیادهروى بهسوى کربلاى معلا و بهسوى …
