اقتصادایرانی:
بهطوری که پایه مزد کارگران در سال ۱۴۰۵ با نرخ دلار حدود ۲۰۰ هزار تومان، به حدود ۸۳ دلار میرسد و حتی مجموع دریافتی یک کارگر متأهل دارای یک فرزند نیز در محدوده ۱۲۰ دلار قرار میگیرد. مقایسه قدرت خرید دستمزد در یک دهه گذشته نشان میدهد پایه مزد از حدود ۲۳۲ دلار در سال ۱۳۹۵ به ۸۳ دلار در سال جاری سقوط کرده و همزمان افزایش مداوم قیمت کالاها و خدمات، سفره خانوارهای کارگری و بازنشستگی را بیش از پیش کوچک کرده است؛ روندی که فعالان کارگری آن را زنگ خطری جدی برای گسترش فقر و ضرورت ترمیم مزد میدانند.
در سالهای اخیر و به طور مشخص در ماههای اخیر پس از جنگ، «دستمزد واقعی کارگران» آنچنان سقوط کرده که در قیاس با معیارهای جهانی، به مرز صفر نزدیک شده است؛ در استانداردهای جهانی، دستمزد روزانه زیر ۱۰ دلار به معنای فقر مطلق است و اصولاً تشکلها و نهادهای بین المللی از جمله ITUC (کنفدراسیون جهانی اتحادیهها و سندیکاهای کارگری) کارگرانی را که دستمزد روزانهشان زیر ۵ دلار است، کارگران فقیر مطلق، یا کارگرانی مینامند که در آستانهی قحطی و گرسنگی قرار دارند.
به این ترتیب، براساس تعاریف رسمی، کارگرانی که حقوق ماهانهشان در محدوده ۱۰۰ دلار است، کارگرانِ «فقیر مطلق» و در معرض گرسنگی هستند. امروز بخش اعظم کارگران ایرانی در همین گروه قرار دارند. پایه مزد فقط ۸۳ دلار است
تا دوم شهریورماه، قیمت دلار در بازار ایران به مرز ۲۰۰ دلار رسیده است؛ امسال حداقل دستمزد کارگران متاهل با یک فرزند، با احتساب همهی مزایا، ۲۴ میلیون و ۹۰۰ هزار تومان است که فقط ۱۲۴ دلار است. پایه مزد کارگران در سال جاری، ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان تعیین شده است که با نرخ دلار امروز ۸۳ دلار است.
پایه مزد کارگران ایرانی در حالی به ۸۳ دلار تنزل یافته است که براساس گزارشهای جهانی، مزدبگیران ایران با دستمزد متوسط ۸۵ دلاری، در بین کشورهایی که کمترین دستمزد را دریافت میکنند، رتبه سوم را به خود اختصاص دادهاند.
این سقوط، یک سقوط با شیب تند و بسیار بیسابقه است؛ از یک طرف، علیرغم نرخ رسمی ۴۲ میلیون تومانی سبد معیشت در اسفند ۱۴۰۴، نمایندگان شرکای اجتماعی در نهادی به نام شورایعالی کار که زیر استیلای دولت و کارفرمایان قرار دارد و به طور مداوم و سیستماتیک، دستمزد کارگران را سرکوب …
