تجربه دو جنگ در طول یک سال ضرورت توجه به تابآوری شهری را بیش از پیش پررنگ کرده است. حال سوال این است که کلانشهرهای ایران از جمله تهران تا چه اندازه در برابر بحرانهایی مانند جنگ، زلزله و سایر بلایای طبیعی تابآوری دارد؟ تا چه اندازه از ظرفیت زیرساختهای شهری از جمله مترو در مواقع بحران میتوان استفاده کرد؟ آیا مترو تنها شبکهای برای جابهجایی مسافر است یا شبکهای زیرزمینی که بخشی از امنیت شهروندان را به وسیله آن می توان تأمین کرد؟
