استفاده از چک به عنوان وسیله پرداخت در کشور کاملا رایج است ، لذا میتوان گفت چک وسیله پرداخت نقدی است ، که میتواند در معاملات اعتباری به صورت صدور چک های وعده دار نیز جلوه کند ، بدین ترتیب صدور چک های وعده دار نیز در این میان بسیار رایج است .
پس قابل تصور است که چکهای وعده دار ظهرنویسی شده و در صورت عدم پرداخت ، دارنده چک بخواهد علیه ظهرنویس اقامه دعواکند .
حال سوال این است بر اساس کدام تاریخ ؟ ، تاریخ واقعی صدور چک یا تاریخ مندرج در چک؟
ابتدائا قابل توضیح می باشد چک وعده دار ، چکی است که تاریخ درج شده بر روی آن بعد از تاریخ واقعی صدور ، می باشد ،
به عنوان مثال ، دو نفر در تاریخ ۱۴۰۴/۰۶/۱۰ قراردادی را منعقد و وسیله پرداخت را چک تعیین میکنند شماره سریال همان چک در قراردادشان منعقد ولی تاریخ مندرج بر روی چک را ۱۴۰۵/۰۶/۱۰ تعیین می کنند ،
لذا تاریخ درج شده بر روی چک بعد از تاریخ واقعی صدور آن یعنی انعقاد قرارداد است.
باید اذعان داشت که مسئولیت ظهرنویس چک از زمان صدور آن محدود به مواعد خاص قانونی است و این امر در چکهای وعده دار به دلیل نا معلوم بودن تاریخ واقعی صدور چک یا مقدم بودن آن نسبت به تاریخ مندرج در چک ابعاد تازه ای می یابد .
طبق ماده ۲۴۹ قانون تجارت ، ظهرنویس با سایر مسئولان سند در برابر دارنده آن مسئولیت تضامنی دارد و دارنده سند می تواند در صورت عدم تادیه و اعتراض ، به هریک از مسئولان و از جمله ظهرنویس مراجعه کند .
لذا دارنده چک می بایست ظرف مهلتهای مقرر در قانون ، وجه چک را مطالبه و در مهلت مقرر نیز علیه ظهرنویس اقامه دعوا کند .
دارنده می بایست اگر چک در همان مکانی که صادر شده باید تادیه گردد ، در ظرف ۱۵ روز از تاریخ صدور چک وجه آن را مطالبه کند و اگر از یک نقطه به نقطه دیگر ایران صادر شده باشد باید ظرف ۴۵ روز از تاریخ صدور چک وجه آن مطالبه شود .
لذا مهلت مراجعه …
