مرحوم آیتالله قاضی، به توصیه مرحوم میرزای شیرازی، قرار بود شب و روزی یک ساعت به خود بپردازد؛ اما آن یک ساعت، چنان در جان او اثر کرد که به ۲۴ ساعت رسید. او همواره در مراقبت، حضور و عزلت بود؛ در میان جمع، اما دلش جای دیگر بود. به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مرحوم علامه حسن زاده آملی (رحمه الله) از مرحوم علامه طباطبائی (رحمه الله) نقل میکند:
آن مرحوم [آیت الله قاضی] اساتید بسیار دیده است- و چند نفر را نام برده است- تا این که فرمودند:
پدر او، مرحوم حاج میرزا حسین قاضی…از شاگردان مرحوم میرزای شیرازی بود و چون از نزد میرزا خواست خداحافظی کند و به تبریز برود، مرحوم میرزا به او گفت:
«حالا که میروی، شب و روزی یک ساعت به خود بپرداز».
بعد از چندی که مرحوم میرزا از دیگران درباره مرحوم حاج میرزا حسین قاضی حال پرسید، در جواب گفتند: «آقا! آن یک ساعت، تبدیل به ۲۴ ساعت شد».
او همواره در مراقبت و حضور و عزلت بود؛ اما عزلتی این چنین:
هرگز وجود حاضر و غائب شنیده ای
من در میان جمع و دلم جای دیگر است
منبع: یادنامه علامه طباطبایی، چاپ شفق، ص ۹۳. منبع: دو ماهنامه خلق- شماره ۲۷- بهمن و اسفند ۹۰ پیوند کوتاه کپی شد!
