در سالهای اخیر و بهویژه طی ماههای گذشته و پس از جنگ، دستمزد واقعی کارگران بهشدت کاهش یافته، بهگونهای که در مقایسه با معیارهای جهانی، این رقم به مرز صفر نزدیک شده است. بر اساس استانداردهای جهانی، دستمزد روزانه کمتر از ۱۰ دلار بهعنوان نشانه فقر مطلق در نظر گرفته میشود و اصولاً تشکلها و نهادهای بینالمللی، از جمله ITUC (کنفدراسیون جهانی اتحادیهها و سندیکاهای کارگری)، کارگرانی را که دستمزد روزانه آنها کمتر از ۵ دلار است، کارگران فقیر مطلق مینامند؛ یعنی افرادی که در آستانه قحطی و گرسنگی قرار دارند. به این ترتیب، براساس این تعاریف، کارگرانی که حقوق ماهانه آنها در محدوده ۱۰۰ دلار است، در گروه فقیر مطلق و در معرض گرسنگی قرار میگیرند. امروز بخش قابلتوجهی از کارگران ایرانی در همین محدوده قرار دارند. پایه مزد ۸۳ دلاری
تا دوم شهریورماه، قیمت دلار در بازار ایران به مرز ۲۰۰ هزار تومان رسید. در سال جاری، حداقل دستمزد کارگران متأهل دارای یک فرزند، با احتساب تمامی مزایا، ۲۴ میلیون و ۹۰۰ هزار تومان تعیین شده که معادل تنها ۱۲۴ دلار است. پایه مزد کارگران نیز در سال جاری ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان تعیین شده که با محاسبه نرخ فعلی دلار، تنها ۸۳ دلار ارزش دارد. براساس گزارشهای جهانی و با در نظر گرفتن پایه مزدبگیران ایرانی با متوسط ۸۵ دلار، ایرانیان از نظر پایینترین سطح دستمزد، در جایگاه سوم قرار گرفتهاند.
این کاهش را میتوان سقوطی بسیار شدید و کمسابقه دانست. از یک سو، با وجود آنکه نرخ رسمی سبد معیشت در اسفند ۱۴۰۴ حدود ۴۲ میلیون تومان اعلام شده بود، نمایندگان شرکای اجتماعی در نهادی به نام شورای عالی کار، که به گفته منتقدان تحت تأثیر دولت و کارفرمایان قرار دارد و به شکل مستمر و سیستماتیک درباره دستمزد کارگران تصمیمگیری میکند، پایه مزد را تنها ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان تعیین کردند. در نتیجه، دریافتی کارگران مجرد به کمی بیش از ۲۱ میلیون تومان و دریافتی کارگران متأهل دارای یک فرزند به حدود ۲۴ میلیون تومان رسید.
از سوی دیگر، پس از جنگ و بحرانهای اخیر، نرخ دلار با سرعت زیادی افزایش پیدا کرد و در فاصلهای کوتاه به رقم بیسابقه ۲۰۰ هزار تومان دست یافت. افزایش نرخ ارز نیز به شکل مستقیم و غیرمستقیم فشار بیشتری بر قدرت خرید کارگران وارد کرد. از آنجا که …
