اطلاعات
روزنامه اطلاعات مقاله ای را منتشر کرده است:
هنگامی که رهبران ناتو در نشست آنکارا در روزهای ۷ و ۸ ژوئیه ۲۰۲۶ گرد هم آمدند، مقابله با تهدید پهپادها را به یکی از مهمترین اولویتهای صنعتی و دفاعی این پیمان تبدیل کردند. آنان متعهد شدند طی پنج سال بیش از ۴۰ میلیارد دلار در این حوزه سرمایهگذاری کنند، بازار مشترک سامانههای ضدپهپادی ناتو را به وجود آورند و آموزش نیروهای متخصص در حوزه پهپاد را تا پایان سال ۲۰۲۷ پنج برابر افزایش دهند. این تصمیم، بازتاب یک واقعیت جدید امنیتی در اروپا ست: جنگهای اخیر نشان دادهاند ابزارهای ساده، ارزان و در دسترس مانند پهپادهای کوچک میتوانند تهدیدی جدی برای زیرساختهای نظامی و غیرنظامی کشورها ایجاد کنند. اروپا اکنون دریافته است حتی در برابر سامانههایی که از نظر فناوری پیچیده نیستند، آمادگی دفاعی کافی ندارد.
پس از ورود پهپادهای روسی به حریم هوایی لهستان در سپتامبر ۲۰۲۵، مشاهده پهپادهای ناشناس موجب اختلال در فعالیت فرودگاههایی از کپنهاگ تا مونیخ شد و هزینههای سنگینی برای لغو یا تغییر مسیر پروازها به کشورهای اروپایی تحمیل کرد. بر اساس ارزیابی مؤسسه بینالمللی مطالعات راهبردی، طی ۱۸ ماه، ۱۴۴ مورد حادثه مرتبط با پهپادها در ۱۳ کشور اروپایی ثبت شده است. پاسخ اتحادیه اروپا به این تهدید، طرح موسوم به «دیوار پهپادی» است؛ پروژهای که قرار است تا پایان سال ۲۰۲۷ به قابلیت کامل برسد، اما چالش اصلی اروپا، نه کمبود منابع مالی، بلکه فقدان ظرفیت صنعتی است. اروپا در حال حاضر هیچ پهپاد رزمی آزمودهشدهای را در مقیاس گسترده تولید نمیکند، صادرکنندهای در بازار جهانی پهپادهای نظامی ندارد و صنعت ضدپهپادی آن نیز میان برنامههای متعدد ملی پراکنده است. در چنین شرایطی، افزایش بودجه دفاعی بهتنهایی مشکل را حل نمیکند، زیرا پول میتواند خرید را تسهیل کند، اما ظرفیت صنعتی را در کوتاهمدت نمیسازد.
سه مسیر پیش روی اروپا
اروپا برای ایجاد دیوار دفاعی پهپادی خود سه گزینه اصلی دارد: توسعه مستقل صنایع دفاعی داخلی، خرید سامانههای مورد نیاز از ایالات متحده و اسرائیل،و یا همکاری با ترکیه. گزینه نخست از نظر راهبردی مطلوب است، اما در کوتاهمدت واقعبینانه نیست. گزینه دوم دسترسی سریعتری به فناوری فراهم میکند، اما با هدف کاهش وابستگی راهبردی …
