صدای غرش موتورهای قدرتمند و چرخهایی که بیرحمانه قلب خاک را میشکافند، سالهاست که خواب را از چشم طبیعت ایران ربوده است.از شمال و جنگلهای هیرکانی با آن میراث میلیونساله، تا دل کویرهای بکر شهداد، سواحل جنوبی و خاک سرخ جزیره هرمز، همگی زیر چرخهای سنگین خودروهای آفرود، موتورهای کراس و چهارچرخها، زخمهای عمیقی بر تن دارند.تفریحی هیجان انگیز برای عدهای معدود، که به بهای نابودی زیستگاههای حساس زیستمحیطی تمام شده و دوستداران طبیعت را در نگرانی عمیقی فرو برده استپیامدهای این تاختوتاز بیضابطه، فراتر از یک تفریح ساده است؛ آفرودسواری غیرحرفهای، قاتل خاموش طبیعت نام گرفته است.لاستیکهای پهن این خودروها با کوبیدن شدید خاک، بافت سلولی آن را نابود کرده و قدرت جذب آب را از زمین میگیرند؛ پدیدهای که مستقیما به فرسایش شدید خاک و بروز سیلابهای ویرانگر منجر میشود.پوشش گیاهی کمیاب بیابانی و کوهستانی زیر این چرخها له میشوند و بازسازی آنها دههها زمان میبرد.از سوی دیگر، آلودگی صوتی وحشتناک این خودروها در دل مناطق بکر، امنیت حیات وحش را به خطر انداخته، پرندگان را از آشیانه فراری میدهد و در مواردی باعث مرگ حیوانات میشود.این در حالی است که در کشورهای دیگر، آفرودسواری به عنوان یک صنعت گردشگری مسئولانه، تنها در زونهای مشخصشده انجام میشود تا آسیبی به زمین نرسد.سرانجام در ایران نیز سازمان منابع طبیعی ابلاغیهای مبنی بر ممنوعیت تردد بدون ضابطه این وسایل در تمام عرصههای طبیعی صادر کرد.
اما واقعیت تلخ این است که تا به امروز، چه کسی به این منعها اهمیت داده است؟این ممنوعیتها پیش از این هم به صورت پراکنده وجود داشت، اما نبود جریمههای سنگین و بازدارنده باعث شد تا چرخ دندههای تخریب متوقف نشوند.صرفا صدور یک بخشنامه کاغذی علاج این بحران نیست؛ نجات طبیعت ایران نیازمند طراحی یک سازوکار سختگیرانه، نظارت هوشمند شبانه روزی، توقیف طولانی مدت خودروهای متخلف و اعمال جریمههای فوق العاده سنگین است تا قانون از غربال تعارفات عبور کرده و به اهرم واقعی صیانت از زمین تبدیل شود.
