امروز دیگر سؤال این نیست که چرا قراردادهای فوتبال نجومی شده است؛ سؤال این است که چرا هیچ نهاد ناظری حاضر نیست منشأ این ارقام را شفاف کند.
باشگاههایی که بخش عمده هزینههایشان از شرکتهای دولتی، صنایع بزرگ، بانکها یا منابع عمومی تأمین میشود، چگونه بدون هیچ توجیه اقتصادی، قراردادهایی امضا میکنند که حتی در بسیاری از لیگهای معتبر آسیا نیز نمونهای برای آن پیدا نمیشود؟
کدام تراز مالی، کدام درآمد عملیاتی و کدام سودآوری، پرداخت ۸۰، ۱۰۰ یا حتی ۱۸۰ میلیارد تومان برای جذب یک بازیکن را توجیه میکند؟
اگر فوتبال ایران یک صنعت سودده است، صورتهای مالی شفاف آن را منتشر کنید.
اگر نیست، توضیح دهید این پولها دقیقاً از کجا میآید و چگونه خرج میشود.
واقعیت این است که فوتبال ایران نه حق پخش واقعی دارد، نه درآمد قابل توجهی از بلیتفروشی کسب میکند، نه در بازار بینالمللی بازیکن میفروشد و نه باشگاههایش از محل فعالیت اقتصادی مستقل درآمدزایی میکنند. با این حال، هر سال رکورد قراردادها شکسته میشود؛ بدون آنکه کیفیت فوتبال، افتخارات ملی یا حتی امکانات اولیه ورزشگاهها به همان نسبت رشد کرده باشد.
ورزشگاههایی که هنوز در بسیاری از آنها چمن استاندارد، صندلی مناسب، سرویس بهداشتی قابل قبول و زیرساخت ایمن وجود ندارد، چگونه میتوانند میزبان قراردادهایی باشند که ارزش برخی از آنها از بودجه سالانه چندین هیئت ورزشی استان بیشتر است؟
این تناقض، فقط یک ناهنجاری اقتصادی نیست؛ نشانه ضعف نظارت است.
اگر پرداخت چنین مبالغی از منابع خصوصی انجام میشد، شاید میشد آن را تصمیم یک سرمایهگذار دانست؛ اما وقتی …
