زمانی که جمهوری روم در سال ۱۲۹ پیش از میلاد، آناتولی غربی را به استان جدید خود یعنی «آسیا» تبدیل کرد، شهر باستانی هیرآپولیس (Hierapolis) به مقصدی پررونق برای آبدرمانی تبدیل شد. گزارش شده است که بازدیدکنندگان از سراسر امپراتوری روم برای استحمام و درمان در آبهای گرم و چشمههای معدنی این شهر سفر میکردند.
در این میان، مکانی بهویژه مرموز به نام «پلوتونیون» یا «دروازه پلوتو» شناخته شد؛ مکان عبادتی که به خدای دنیای مردگان در روم اختصاص داشت. رومیان بر این باور بودند که این غار کوچک ارتباط مستقیمی با جهنم دارد و این باور با پدیدهای تکاندهنده نیز تأیید میشد: حیواناتی که به نزدیکی دهانه غار میرفتند، ناگهان بیجان میافتادند، در حالی که کاهنان بدون هیچ آسیبی از اعماق آن خارج میشدند.
بنیانگذاری هیرآپولیس
به گفته «گیل رنبرگ» (Gil Renberg)، تاریخنگار دوران باستان و مدرس دانشگاه هاوارد، اگرچه تأسیس هیرآپولیس در اوایل سده دوم پیش از میلاد به «ائومنس دوم» (Eumenes II)، پادشاه پرگامون نسبت داده میشود، اما این احتمال وجود دارد که مردمان بومی پیشتر و در دوران کهن (عصر آرکائیک) در آنجا سکونت گزیده باشند. او میگوید: «پیش از آنکه یونانیان کرانههای غربی ترکیه و نواحی دریای سیاه را مستعمره خود سازند، دیگر مردمانی که در این سرزمین زندگی میکردند به احتمال قریب به یقین از آن به عنوان یک زیارتگاه و مقصد مقدس بهره میبردند.»
قرار گرفتن هیرآپولیس بر روی گسل ۲۱ مایلی پاموکاله (Pamukkale)، این شهر را به مأمنی برای چشمههای آب گرم بدل ساخته است؛ گسلی که زمینه را برای جوشش آبهای گرم سرشار از مواد معدنی و کربن دیاکسید فراهم میکند. «سارا یومنز» (Sarah Yeomans)، باستانشناس دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، به بیبیسی گفت که این شهر احتمالاً به خاطر همین چشمههای آب گرم بنیان نهاده شده است.
رنبرگ میگوید هزاران سال پیش، یونانیان و رومیان باستان این آبهای گرمِ غیرعادی و مرگ جانوران در حوالی آنها را نشانهها و پیامهایی از سوی خدایان تلقی میکردند. او توضیح میدهد: «هیرآپولیس در زبان یونانی باستان به معنای شهر مقدس است. از آنجا که ذهن انسان کهن با علم زمینشناسی آشنایی نداشت، بخارها و گازهای سمیِ برخاسته از زمین، دخمهها و غارها را دید و آنها را به جهان …
