اظهارات جدید ملیکا پارسادوست شاکی پژمان جمشیدی

وقتی چراغ‌های سالن خاموش می‌شوند، جهان دیگری آغاز می‌شود؛ جهانی که در آن می‌توان خندید، گریست، عاشق شد، سفر کرد و حتی برای چند ساعت، خود را جای آدم دیگری گذاشت. ۲۱ شهریور، روز ملی سینما، فرصتی است برای بزرگداشت هنری که بیش از یک قرن است بخشی از حافظه و رؤیای جمعی ایرانیان را ساخته است.

یک فعال سینما با تأکید بر اینکه طراحی صحنه نباید به آماده‌سازی سطحی صحنه تقلیل پیدا کند، می‌گوید: متأسفانه در بسیاری از پروژه‌ها نگاه خلاقانه جای خود را به نگاه پیمانکاری داده و طراحان فرصت خلق جهان فیلم را ندارند.

فرارسیدن روز ملی سینما فرصتی است برای درنگی دوباره بر هنری که نه‌تنها روایتگر جهان، بلکه روایتگر انسان است. سینما، بیش از آنکه مجموعه‌ای از قاب‌ها، صداها و روایت‌ها باشد، تجربه‌ای فلسفی از زیستن است؛ تجربه‌ای که مخاطب را از سطح تماشا فراتر می‌برد و به تأمل درباره معنای دیدن، حقیقت، زمان و خویشتن فرامی‌خواند.

سهم حدود ۱۷ درصدی آثار کودک و نوجوان از فروش در نمودار سایت سمفا(سامانه اماری فروش بلیت سینما در کشور)، در کنار کمبود تولید، ضعف فیلمنامه و مشکلات اکران، یک سؤال جدی را پیش روی سینمای ایران گذاشته است؛ چرا برای یکی از مهم‌ترین گروه‌های مخاطب، فیلم‌های متنوع و مستمر تولید نمی‌شود؟

بیژن همدرسی*

چند ماه پیش، درست بعد از اتمام چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر، بسیاری از منتقدان و اهالی سینما با صراحت نظرشان را درباره اکران‌های سال آینده سینمای ایران اعلام کردند. از نگاه آنها مجموع فیلم‌هایی که اکران امسال سینمای ایران را تشکیل می‌دهند، به لحاظ فروش‌ چشمگیر نیستند و می‌توان با گذشت شش ماه از سال و با نگاه به فروش فیلم‌های روی پرده به این نتیجه رسید که فیلم‌های روی پرده تا حد زیادی نتوانسته‌اند مخاطب را راضی نگه دارند.