تصمیم کنفدراسیون فوتبال آسیا برای مخالفت با میزبانی استقلال و تراکتور در بصره عراق، در ظاهر یک تصمیم امنیتی و قابل پیش بینی به نظر میرسد؛ به ویژه در شرایطی که خاورمیانه همچنان درگیر پیامدهای جنگ و تنشهای نظامی است. اما مساله اصلی از جایی آغاز میشود که تصمیم AFC را نه به عنوان یک اتفاق منفرد، بلکه در امتداد زنجیرهای از تصمیمات مشابه در سالهای اخیر بررسی کنیم.
اگر امنیت، معیار اصلی AFC برای تعیین محل برگزاری مسابقات است، پرسش مهم اینجاست که این معیار دقیقا چگونه تعریف و اندازهگیری میشود؟ چرا در شرایطی که چندین کشور منطقه به شکل مستقیم یا غیر مستقیم درگیر تبعات تنشهای نظامی بودهاند، فوتبال برخی کشورها همچناناز امتیاز میزبانی برخوردار است اما فوتبال ایران بار دیگر باید هزینه تصمیمات امنیتی AFC را بپردازد؟
مساله دفاع از برگزاری مسابقه در ایران به هر قیمت نیست. امنیت بازیکنان، مربیان، داوران و هواداران بدون تردید باید در اولویت باشد. بحث بر سر یکسان بودن معیارها و البته عملکرد فدراسیون فوتبال ایران در دفاع از حقوق باشگاههای ایرانی است. موضوعی که حالا بیش از همیشه نام مهدی تاج را به میان میآورد.
یک تصمیم تازه، یک مساله قدیمی
AFC در مقاطع مختلف طی سالهای اخیر، با استناد به شرایط امنیتی، حق میزبانی تیمهای ایرانی را محدود و یا از آنها سلب کرده است. این بار نیز استقلال و تراکتور در شرایطی با مخالفت کنفدراسیون فوتبال آسیا برای میزبانی در بصره مواجه شدهاند که فوتبال ایران عملا بار دیگر باید برای برگزاری مسابقات خود به زمینهای خارج از کشور متوسل شود.
چنین تصمیمی تنها به معنای تغییر یک ورزشگاه نیست. یک باشگاه با از دست دادن میزبانی، بخشی از درآمدهای خود را از دست میدهد، از حمایت هواداران محروم میشود، هزینه سفر و اقامت پرداخت میکند و مزیت طبیعی بازی در خانه را نیز از دست میدهد. در فوتبال حرفهای، میزبانی یک امتیاز ورزشی و اقتصادی است و سلب ان، مستقیما منافع باشگاهها را هدف قرار میدهد.
خاورمیانهای که فقط برای بعضیها ناامن است!
در ماههای گذشته، AFC با اشاره به «وضعیت امنیتی در حال تحول در خاورمیانه» مسابقات غب آسیا را به تعویق انداخت و در نهایت بخشی از مسابقات را به صورت …
