بابک نگاهداری، رییس مرکز پژوهشهای مجلس با بیان اینکه کشور فقط با ثروت، قانون و دستور نمیچرخد، گفت: زندهماندن یک سرزمین، چیزی میخواهد به نام «ما بودن». «مابودگی» موهبتی است که این کشور را از زیر ستم اسکندر و چنگیز و از میان هزارتوی استعمار، زنده بیرون آورده است. چیزی که اگر امروز نباشد، سخت است از بنجلترین و سفیهترین و سفاکترین ظالمان تاریخ معاصر به سلامت عبور کردن.
وی افزود: اسم علمیاش را میگذارند «قطبیدگی عاطفی» یا «کاهش سرمایه اجتماعی» یا چیزهای دیگر. اما اسم آن هرچه هست، دردش یکی است. دردِ «ما» ندیدن همدیگر. «دیگری» شدهایم. یکی اینطرف دیوار، یکی آنطرف دیوار. یکی وطنفروش، یکی مزدور، یکی نفوذی، یکی حکومتی، یکی برانداز. هرکس را گذاشتهایم در قوطیِ یک کلمه و درش را هم محکم بستهایم تا صدایش بیرون نیاید.
رییس مرکز پژوهشهای مجلس ادامه داد: این روزها برچسب، کار گلوله را میکند؛ فقط بیصداتر. آدم را نمیکشد، اما از اعتبار ساقط میکند. از دایره گفتوگو بیرون میاندازد. کاری میکند که آدم هنوز باشد، اما دیگر کسی او را نبیند. کافی است بگویند فلانی «از آنهاست». دیگر مهم نیست چه گفته، چه کرده، کجا ایستاده و برای ایران چه هزینهای داده است. «آنها» بودن، خودش حکم نهایی دادگاهِ عجول و بیانصاف افکار عمومی است.
وی تصریح کرد: ما به جایی رسیدهایم که پیش از شنیدنِ حرف، شناسنامه گوینده را ورق میزنیم. اگر از ما بود، خطایش را تاویل میکنیم. اگر از آنها بود، حرف درستش را هم توطئه میفهمیم. این دیگر اختلاف سیاسی نیست؛ نوعی کوری است. چشم باز است، اما جز رنگ پرچم قبیله خودش چیزی نمیبیند.
نگاهداری، با بیان اینکه در این میان، فحش به صنعت تبدیل شده است، تاکید کرد: ناسزا خط تولید دارد. کارگر شیفت شب دارد. صفحه و کانال و حساب بینام دارد. صبح تا شب آدمها را میجوید و تفاله حیثیتشان را تحویل جامعه میدهد. هرکس اندکی سرمایه اجتماعی داشته باشد، سهم بزرگتری از ناسزا نصیبش میشود. چون آدمِ معتبر خطرناک است. میتواند حرفش شنیده شود، میتواند دو سوی شکاف را به هم برساند، میتواند نگذارد جامعه یکسره به نفرت سپرده شود.
وی افزود: برای همین است که میانجیها را زودتر میزنند. هنرمند، معلم، روزنامهنگار، استاد، روحانی، ورزشکار، نویسنده، فعال اجتماعی؛ …
