توافق دفاعی سه جانبه عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان در مکه، معادلات امنیتی غرب آسیا را وارد مرحله ای تازه کرده است. توافقی که براساس آن، حمله مسلحانه علیه یکی از اعضا، حمله علیه همه تلقی می شود. اما اهمیت این توافق فراتر از عبارت های رسمی آن است. برای نخستین بار سه قدرت با ظرفیت هایی متفاوت اما مکمل -سرمایه و موقعیت ژئوپلیتیکی عربستان، توان نظامی و صنعت دفاعی ترکیه و ظرفیت راهبردی و هسته ای پاکستان- بخشی از محاسبات امنیتی خود را در چارچوبی مشترک قرار داده اند. این تحول در شرایطی رخ می دهد که جنگ اخیر و پیامدهای منطقه ای آن، شکنندگی ترتیبات امنیتی موجود را بیش از گذشته آشکار کرده است. پرسش اصلی اکنون این است: آیا توافق مکه صرفا یک پیمان دفاعی دیگر است یا می تواند نخستین نشانه شکل گیری معماری امنیتی ای باشد که در آن کشورهای منطقه سهم بیشتری از تولید امنیت را خود برعهده می گیرند؟
نخستین پیام …
