شمس لنگرودی در جهان شعری خود، راهی آرام و صمیمی برای دیدن انسان و زندگی برگزیده است، جهانی که در آن، یک تصویر ساده می تواند دریچه ای به سوی احساس های عمیق بگشاید. باران، پنجره، کودکی، کوچه و خاطره های دور، در شعر او تنها عناصر طبیعت و زندگی روزمره نیستند، هر کدام نشانی از لحظه هایی هستند که انسان را به خویشتن خویش بازمی گردانند. شعر شمس با همین نگاه انسانی، میان سادگی و اندیشه حرکت می کند، زبانی که گاه لبخند می آفریند و گاه مخاطب را به تاملی آرام در گذر عمر و معنای زیستن دعوت می کند.
