سمیرا جعفری/صبا، در روزهایی که «سینمای زیرزمینی» دیگر یک اتفاق حاشیهای و محدود به چند فیلمساز مستقل نیست و آرامآرام به یکی از نشانههای بحران در ساختار رسمی تولید و نظارت سینما تبدیل شده، پرسش اصلی این است؛ چرا فیلمساز ترجیح میدهد زیرزمین را به سالنهای رسمی سینما ترجیح دهد؟ پرسشی که پاسخ آن را نمیتوان
