درخشنده یزدانی مدرس و کارشناس پژوهش هنر
روانشناسی رنگ یکی از ابعاد روانشناسی در سبک زندگی است. این بعد از روانشناسی بیشتر از همه مورد توجه پژوهشگران، طراحان و هنرمندان حوزههای تجسمی به ویژه هنر نقاشی قرار گرفته است و از آن به وفور در خلق آثار هنری استفاده میکنند. از منظر تئوریک و نظری، روانشناسی رنگها به مطالعه تأثیر رنگها بر رفتار، احساسات و واکنشهای فیزیولوژیکی بدن میپردازد که هدف آن بررسی نحوه تأثیر رنگ بر تصمیمات روزمره است. بر این اساس، رنگ یک ابزار ارتباطی قدرتمند است که حتی میتواند روی واکنشهای فیزیولوژیکی بدن هم تاثیر داشته باشد. بر اساس روانشناسی رنگ، آثار روانی رنگ بر نوع دیدگاه،شخصیت و ادراک و تعریف جدیدی ار الگوها و سبک زندگی اشخاص غیر قابل انکار است و این آثار و ادراک تا حدود زیادی ذهنی است. در چارچوب و پارادایم روانشناسی رنگ ،رنگها فقط ظاهر نیستند؛ آنها یک زبان مخفی هستند که احساسات، یادها و حتی تصمیمات ما را شکل میدهند. بر این اساس، رنگها حامل پیامهای ناخودآگاهاند که میتوانند خلقوخو، انتخابها و حتی سلامت روان ما را تغییر دهند. هر رنگ توانایی ایجاد حالتهای روانی متفاوتی دارد و واکنشها میتوانند تحت تاثیر فرهنگ، تجربه و محیط فرد باشند. مطالعات علمی نشان دادهاند که رنگها میتوانند بر فعالیتهای مغزی، هورمونها و حتی ضربان قلب تاثیرگذار باشند. شناخت این علم به ما کمک میکند انتخابهای هوشمندانهتری در محیط، لباس و ارتباطات داشته باشیم. از منظر تاریخچه و پیشینه، روانشناسی رنگ علم و پارادایم جدیدی نیست، این بعد از روانشناسی به شکل علمی از قرن نوزدهم و بیستم آغاز شد. البته تا قبل از قرن نوزدهم و بیستم فیلسوفانی مثل ارسطو و دانشمندانی مثل آیزاک نیوتن درباره ماهیت رنگها تحقیق کردند. بعدها، روانشناسان و دانشمندان مدرن به بررسی علمیتر واکنشهای انسانی به رنگها پرداختند و کاربردهای آن را گسترش دادند. نظر به توسعه و گسترش روانشناسی رنگها به مثابه یک چارچوی جدید در روانشناسی هر یک از رنگها حاوی معانی و پیامهایی است که متضمن رمزگشایی است. در رنگ قرمز که جزء رنگ های اصلی محسوب میشود، در خود معنایی و مفاهیمی چون هیجان، اشتیاق، انرژی و عمل همراه دارد. همچنین رنگ قرمز تداعیکننده جنگ، خطر، قدرت، عزم و اراده و عشق است و …
