صفحه سیاست-
مسیر روابط ایران و آمریکا پس از جنگ ۴۰ روزه، در مقطعی به سمت مذاکره حرکت کرد. تبادل پیامها میان دو طرف در نهایت به مذاکرات اسلامآباد و امضای تفاهمنامهای میان رؤسای جمهور ایران و آمریکا انجامید؛ تفاهمنامهای که قرار بود زمینهای برای کاهش تنش و جلوگیری از تکرار درگیریهای نظامی باشد.
اما این روند پایدار نماند. طبق روایت مطرحشده از سوی مقامهای ایرانی، آمریکا بار دیگر از تعهدات خود فاصله گرفت و با ازسرگیری اقدامات نظامی، عملاً مسیر دیپلماسی را با چالش جدی مواجه کرد.
از این منظر، مسئله اصلی در روابط تهران و واشنگتن تنها اختلاف بر سر یک موضوع مشخص نیست؛ بلکه بحران اعتماد و نبود تضمین درباره پایبندی آمریکا به توافقات به یکی از موانع اصلی بازگشت مذاکرات تبدیل شده است. چرا مذاکرات ایران و آمریکا به بنبست رسید؟
اظهارات فداحسین مالکی، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، نشان میدهد از نگاه تهران، بازگشت به میز مذاکره بدون تعیین تکلیف تعهدات قبلی امکانپذیر نیست.
مالکی تأکید کرده است که ایران به تفاهمنامهای که به تصویب رؤسای جمهور دو طرف رسیده بود پایبند ماند، اما آنچه از سوی آمریکا رخ داد، از نگاه ایران نقض تعهدات محسوب میشود.
این موضع یک پیام مهم برای آینده مذاکرات دارد: مذاکره صرفاً به معنای بازگشت به میز گفتوگو نیست؛ بلکه مسئله اصلی، ایجاد اطمینان از اجرای توافق پس از امضاست.
به همین دلیل، هر ابتکار دیپلماتیک جدید میان ایران و آمریکا، پیش از هر چیز با این پرسش مواجه خواهد شد که چه تضمینی برای جلوگیری از تکرار سناریوی گذشته وجود دارد. مذاکرات ایران و عمان؛ کانالی جدا از آمریکا
در شرایطی که برخی تلاشها برای احیای مسیر گفتوگو میان تهران و واشنگتن مطرح است، مالکی مذاکرات ایران و عمان را موضوعی مستقل از مذاکرات با آمریکا توصیف کرده است.
به گفته این نماینده مجلس، آمریکا تلاش کرده در این روند حضور داشته باشد، اما ایران با این درخواست موافقت نکرده است.
این تفکیک از منظر دیپلماتیک اهمیت دارد؛ زیرا نشان میدهد تهران همچنان از کانالهای منطقهای و میانجیگری کشورهای دوست برای مدیریت بحران استفاده میکند، اما این موضوع لزوماً به معنای پذیرش مذاکره مستقیم با واشنگتن نیست.
در واقع، …
