صفحه سیاست-
اظهارات حسین نوشآبادی، مدیرکل پارلمانی و قوانین وزارت امور خارجه، درباره توافق دفاعی عربستان، ترکیه و پاکستان، این پیمان را در چارچوب تحولات بزرگتر امنیتی غرب آسیا قرار میدهد.
به اعتقاد او، شکلگیری این ائتلاف سهجانبه را باید در بستر نگرانیهای مشترک کشورهای منطقه، افزایش تهدیدات امنیتی و تردید درباره توانایی آمریکا برای تأمین امنیت متحدان خود تحلیل کرد.
در این نگاه، توافق مکه صرفاً یک تفاهم نظامی میان سه کشور نیست؛ بلکه میتواند بخشی از روندی باشد که طی آن کشورهای منطقه تلاش میکنند بخشی از مسئولیت امنیتی خود را از بازیگران فرامنطقهای به سازوکارهای بومی منتقل کنند. چرا عربستان به دنبال تنوعبخشی امنیتی است؟
یکی از مهمترین ابعاد این توافق را باید در محاسبات جدید عربستان جستوجو کرد.
ریاض طی دهههای گذشته به یکی از مهمترین شرکای امنیتی آمریکا در منطقه تبدیل شده و بخش قابل توجهی از ساختار دفاعی خود را بر همکاری با واشنگتن بنا کرده است. با این حال، تحولات سالهای اخیر و بهویژه تشدید درگیریهای منطقهای، این پرسش را برای برخی کشورهای عربی ایجاد کرده که آیا تکیه کامل بر قدرتهای خارجی همچنان میتواند امنیت پایدار ایجاد کند؟
از این منظر، نزدیک شدن عربستان به ترکیه و پاکستان را میتوان نوعی تنوعبخشی به منابع قدرت و بازدارندگی دانست؛ سیاستی که به ریاض امکان میدهد در کنار روابط سنتی با آمریکا، ظرفیتهای امنیتی دیگری نیز در اختیار داشته باشد.
اهمیت این رویکرد زمانی بیشتر میشود که عربستان خود را یکی از بازیگران اصلی نظم سیاسی و اقتصادی خلیج فارس میداند و نمیخواهد در معماری امنیتی آینده منطقه صرفاً در جایگاه یک متحد وابسته تعریف شود. ترکیب سه قدرت؛ اقتصاد، صنعت نظامی و بازدارندگی
اهمیت توافق مکه تنها به تعداد اعضای آن محدود نمیشود؛ بلکه ترکیب ظرفیتهای این سه کشور، اهمیت راهبردی آن را افزایش میدهد.
عربستان از قدرت اقتصادی و منابع مالی قابل توجه برخوردار است. ترکیه یکی از مهمترین قدرتهای نظامی و صنعتی منطقه و عضو ناتو است و پاکستان نیز تنها قدرت هستهای در جهان اسلام محسوب میشود.
ترکیب این سه مؤلفه میتواند یک ظرفیت قابل توجه برای ایجاد بازدارندگی منطقهای ایجاد کند؛ سرمایه و …
