صفحه سیاست-
«غلامعلی دهقان» درباره پیگیری همزمان مذاکره و جنگ برای دستیابی به منافع ملی گفت: واقعیت این است که دیپلماسی و میدان، دو روی سکه روابط هر کشوری هستند و اصولاً میتوان هرکدام را مکمل و ادامه دیگری دانست. وی افزود: جمهوری اسلامی نیز از آغاز شکلگیری خود در نیمقرن گذشته، به این راهبرد معتقد بوده است؛ چنانکه در دوران دفاع مقدس نیز در نهایت این میز مذاکرات بود که سبب حلوفصل جنگ شد. در آن زمان هم هیاتهای دیپلماتیک و میانجیهای مختلف از طریق جنبش غیرمتعهدها و کنفرانس اسلامی، تلاشهای موثری انجام میدادند. دیپلماسی و میدان، توامان برای تامین منافع ملی کشور ضروری هستند
این مدرس تاریخ عنوان کرد: همانطور که رئیس هیات مذاکرهکننده ایران (آقای قالیباف) اعلام کرد، تیم مذاکرهکننده ما با تکیه بر قدرت کشور در پشت میز مذاکره حاضر میشود تا این اقتدار را به طرف مقابل تفهیم کند. با توجه به سوابق درخشان اعضای این تیم، مردم به آنها اعتماد دارند و میدانند که هدف نهاییشان چیزی جز موفقیت کشور نیست. بنابراین، دیپلماسی و میدان، هر دو توامان برای تامین منافع ملی کشور ضروری هستند.
دهقان درباره اینکه مخالفان مذاکره چه جایگزینی برای آن دارند، اظهار کرد: مطابق اصل ۱۱۰ قانون اساسی، رهبری نظام وظایف و اختیاراتی دارد که قانون اساسی ۱۱ مورد از آنها را برشمرده است. در بند چهارم این اصل، فرماندهی کل نیروهای مسلح و در بند پنجم، اعلان جنگ و صلح و بسیج نیروها بهعنوان اختیارات رهبری تعیین شده است. بنابراین، همه ایرانیان آزاده، دلسوز و وفادار به جمهوری اسلامی ایران، خود را در مسائل مربوط به جنگ و صلح، مقید به فرامین رهبری میدانند.
وی ادامه داد: این سخن به آن معنا نیست که کارشناسان حوزه سیاست خارجی و مسائل دفاعی نتوانند دیدگاههای خود را در جامعه مطرح کنند؛ اما مطابق قانون اساسی، تصمیم نهایی در موضوع جنگ و صلح را رهبر انقلاب اتخاذ خواهند کرد.
فعال و تحلیلگر سیاسی بیان کرد: در جامعه ما اکنون دو رویکرد وجود دارد. رویکرد نخست بر این باور است که ایران آغازکننده جنگ نبوده و از آنجا که متجاوز باید تنبیه شود، ادامه جنگ تا سرکوب دشمن غدار و مکار، حق قانونی ایران است. طرفداران این دیدگاه معتقدند جمهوری اسلامی طی پنج ماه گذشته، ضربات کاری و سنگینی به دشمن …
