صفحه سیاست-
نگاهداری با رد این برداشت که «دولت فرومانده» تنها به ضعف عملکرد یک کابینه اشاره دارد، تأکید کرد که در ادبیات حکمرانی، دولت به مجموعه ظرفیتهای تصمیمگیری، اجرا، تنظیمگری، تأمین امنیت، تولید اعتماد و نمایندگی منافع ملی گفته میشود.
به گفته وی، زمانی میتوان از دولت فرومانده سخن گفت که یک کشور به تدریج توان حل مسائل، مدیریت بحران، اقناع افکار عمومی، حفظ انسجام اجتماعی و تعامل مؤثر با جهان را از دست بدهد؛ وضعیتی که به باور او از مرز ناکارآمدی اجرایی عبور کرده و به فرسایش ساختار حکمرانی میرسد. از جنگ نظامی تا جنگ فرسایشی
رئیس مرکز پژوهشهای مجلس معتقد است دشمنان ایران پس از آنکه به گفته او در جنگ ۴۰ روزه نتوانستند به اهداف خود برسند، مسیر تازهای را دنبال میکنند؛ مسیری که بر تضعیف تدریجی کشور از طریق ابزارهای غیرنظامی و حفظ فضای «نه جنگ، نه صلح» استوار است.
وی این روند را بخشی از پروژه «دولت فرومانده» توصیف کرد؛ پروژهای که هدف آن کاهش اعتماد مردم به نهادهای رسمی، کوتاه شدن افق تصمیمگیری اقتصادی، افزایش ریسک همکاری با ایران در نگاه شرکای خارجی و تبدیل هر بحران به نشانهای از بنبست در اداره کشور است. جنگ ترکیبی؛ از تحریم تا عملیات روانی
نگاهداری ابزارهای این پروژه را صرفاً نظامی ندانست و گفت فشارهای اقتصادی، تحریم، عملیات رسانهای، ایجاد شکاف اجتماعی، اخلال در روابط منطقهای و تخریب تصویر ایران در افکار عمومی میتواند بخشی از این راهبرد باشد.
او در عین حال تأکید کرد مهمترین بخش این پروژه به داخل کشور مربوط میشود؛ جایی که به گفته وی، بیاعتبار کردن نهادهای رسمی، کوچک شمردن موفقیتها و تبدیل اختلافات سیاسی به بحرانهای هویتی میتواند سرمایه اجتماعی و توان حکمرانی را تضعیف کند. هشدار درباره تضعیف نهادهای رسمی
رئیس مرکز پژوهشهای مجلس با اشاره به فضای رقابتهای سیاسی، هشدار داد که تخریب جایگاه مسئولان ارشد کشور، صرفاً به یک جریان سیاسی آسیب نمیزند، بلکه اعتبار کل ساختار حکمرانی را تحت تأثیر قرار میدهد.
وی تأکید کرد کاهش اعتماد عمومی به دولت، در نهایت به کاهش اعتماد به ظرفیت حل مسئله کشور منجر میشود و پیامدهای آن در اقتصاد، امنیت و آینده ایران نمایان خواهد شد. خودتحقیری ملی؛ تهدیدی …
