صفحه سیاست- افشار علیحسینی، کارشناس نفت، پتروشیمی و فرآوردههای شیمیایی، گفت: ادامه سیاستهای مقطعی درباره بنزین نمیتواند این بحران را حل کند و کشور به یک نظام جامع تخصیص انرژی نیاز دارد که در آن سهم هر فرد مشخص باشد و مصرف مازاد، هزینه واقعیتری داشته باشد.
ناترازی انرژی از پالایشگاه تا شبکه برق
علیحسینی با اشاره به شرایط فعلی صنعت انرژی کشور اظهار کرد: سالهاست درباره بهینهسازی مصرف انرژی و کاهش فشار بر شبکههای گاز و برق و همچنین افزایش ظرفیت تولید فرآوردههای نفتی صحبت میشود، اما مسئله ناترازی به یک مشکل ساختاری تبدیل شده است.
او ادامه داد: زمانی که مصرف انرژی با سرعت بیشتری از ظرفیت تولید و زیرساختهای انتقال رشد میکند، حتی افزایش تولید نیز نمیتواند بهتنهایی پاسخگوی نیاز کشور باشد. به همین دلیل باید در کنار سرمایهگذاری برای افزایش تولید نفت، گاز، برق و فرآوردههای نفتی، مسئله مصرف نیز به شکل جدی مدیریت شود.
این کارشناس نفت، پتروشیمی و فرآوردههای شیمیایی افزود: شدت مصرف انرژی در ایران بسیار بالاست و برآوردهای مختلف نشان میدهد شدت انرژی کشور حدود ۲.۲ برابر متوسط جهانی است. این فاصله بزرگ به معنای آن است که بخشی از انرژی تولیدشده پیش از آنکه به ارزش اقتصادی تبدیل شود، در فرآیند مصرف و تجهیزات ناکارآمد هدر میرود.
تجربه هدفمندی یارانهها و یک پرسش قدیمی
علیحسینی با اشاره به سیاست هدفمندی یارانهها گفت: سالها قبل، یکی از راهکارهایی که برای اصلاح مصرف انرژی اجرا شد، افزایش قیمت فرآوردههای نفتی و پرداخت بخشی از منابع حاصل از آن به مردم در قالب یارانه بود.
به گفته وی، در کنار این سیاست، ایده دیگری نیز مطرح شده بود که میتوانست شکل متفاوتی به توزیع یارانه انرژی بدهد؛ اینکه سهم انرژی به جای خودرو یا واحد مصرف، به خود فرد اختصاص پیدا کند.
وی افزود: اگر سهم بنزین به فرد تعلق بگیرد، کسی که خودرو دارد میتواند آن را مصرف کند و فردی که خودرو ندارد نیز میتواند سهم خود را به شخص دیگری منتقل یا از ارزش اقتصادی آن استفاده کند. در چنین شرایطی، انرژی از یک یارانه پنهان و غیرشفاف به یک دارایی قابل مدیریت برای خانوار تبدیل میشود.
چرا بنزین باید به «فرد» تعلق بگیرد؟
این کارشناس …
