به گزارش خبرگزاری ایمنا، وقتی از بازیافت پلاستیک صحبت میکنیم، معمولا تصور میکنیم راهحل ساده است؛ پلاستیک مصرفشده را جمع میکنیم، بازیافت میکنیم و دوباره به چرخه تولید برمیگردانیم. اما واقعیت صنعت بسیار پیچیدهتر است.
امروز در دنیا فناوریای به نام «بازیافت شیمیایی» توسعه پیدا کرده که میتواند پلاستیکهایی را که بازیافت مکانیکی آنها دشوار است، به روغن یا مواد شیمیایی پایه تبدیل کند و دوباره به چرخه تولید پلاستیک برگرداند؛ در نگاه اول، این فناوری یک راهحل جذاب برای بحران پسماند پلاستیکی به نظر میرسد، اما یک سؤال مهم وجود دارد: آیا هر فناوری سبزی الزاما یک فناوری اقتصادی و موفق هم هست؟
تجربه اخیر بعضی کشورها نشان میدهد پاسخ لزوما مثبت نیست. بخشی از کارخانهها و پروژههای بازیافت شیمیایی در این کشورها تعطیل، متوقف یا لغو شدهاند؛ نه الزاما به این دلیل که فناوری کار نمیکند، بلکه چون هزینه تولید محصول بازیافتی در بسیاری از موارد بالاست و باید با پلاستیک نو و ارزانتر رقابت کند.
در واقع، ما با یک تناقض جدی روبهرو هستیم؛ از یک طرف جهان میخواهد مصرف پلاستیک نو و وابستگی به منابع فسیلی را کاهش دهد و از طرف دیگر وقتی تولید پلاستیک نو ارزانتر از بازیافت پلاستیک باشد، بازار انگیزه کافی برای استفاده از محصول بازیافتی ندارد.
بنابراین مسئله فقط این نیست که «آیا میتوان پلاستیک را بازیافت کرد؟» مسئله مهمتر این است که آیا میتوان آن را با هزینه قابل رقابت، مصرف انرژی منطقی و اثر زیستمحیطی قابل قبول بازیافت کرد؟
این همان نقطهای است که تجربه اروپا و آمریکا برای ما در ایران اهمیت پیدا میکند، زیرا پیش از آنکه درباره ساخت کارخانه و ورود به یک فناوری جدید صحبت کنیم، باید بدانیم آیا این فناوری در دنیای واقعی، علاوه بر اینکه از نظر مهندسی ممکن است، از نظر اقتصادی و زیستمحیطی نیز دوام میآورد یا نه.
بازیافت پلاستیک در اروپا و آمریکا با بحران اقتصادی روبهرو شد
مژگان فتحی،کارشناس صنایع شیمیایی در گفتوگو با خبرنگار ایمنا با اشاره به موج تعطیلی، تعویق و لغو برخی پروژههای بازیافت شیمیایی پلاستیک در اروپا و آمریکا اظهار کرد: تجربه این کشورها نشان میدهد که موفقیت یک فناوری زیستمحیطی تنها به امکانپذیری فنی آن وابسته …
