به گزارش سرویس ترجمه خبرگزاری ایمنا، صنعت هتلداری همیشه به داشتن برنامههای اضطراری و منسجم معروف بوده است. از قطعی برق و حملات سایبری گرفته تا خرابی سرورها و اختلال در سامانههای رزرواسیون، مدیران فناوری اطلاعات هتلها معمولاً برای هر نوع بحرانی یک دستورالعمل مشخص و آزمونشده دارند، اما در میان تمام این برنامههای محکم و حسابشده، یک نقطه کور بزرگ وجود دارد که در سه سال اخیر تقریباً در همه آنها نادیده گرفته شده است: وابستگی روزافزون و پنهان به سیستمهای هوش مصنوعی.
بسیاری از ما فکر میکنیم هوش مصنوعی فقط یک ابزار کمکی یا یک ویژگی اضافی است، اما واقعیت این است که امروز این فناوری به ستون فقرات بسیاری از عملیات روزمره هتلها تبدیل شده است.
سیستمهای مدیریت نرخ اتاقها، ابزارهای پاسخگویی خودکار به پیامهای مهمانان، راهنمای مجازی هتل، و حتی سامانههای تحلیل و پاسخ به نظرات آنلاین، همگی توسط مدلهای هوش مصنوعی تغذیه میشوند.
نکته مهم این است که این مدلها معمولاً در اختیار و کنترل مستقیم هتل نیستند؛ بلکه توسط شرکتهای شخص ثالث، معمولاً همان تأمینکنندگان نرمافزار، مدیریت میشوند و هتلها عملاً کنترلی روی نحوه تغییر و بهروزرسانی آنها ندارند.
حالا تصور کنید یکی از این شرکتهای تأمینکننده، یکباره تصمیم بگیرد مدل هوش مصنوعی خود را بازنشسته کند، قیمتگذاری آن را تغییر دهد، یا مسیر استراتژیک خود را عوض کند. در این صورت، نهتنها یک ابزار، بلکه چندین فرایند کاری حیاتی در هتل بهطور همزمان دچار اختلال میشوند.
این موضوع دیگر یک سناریوی فرضی یا تئوریک نیست. از سال ۲۰۲۳، شرکت OpenAI بارها اعلام کرده که پشتیبانی از نسخههای قدیمی مدلهایش را متوقف میکند و تنها چند ماه به کاربران فرصت میدهد تا خود را با نسخه جدید وفق دهند. به عبارت دیگر، تغییر و جایگزینی مدلها دیگر یک استثنا نیست، بلکه به بخش عادی و همیشگی چرخه حیات فناوری تبدیل شده است.
شاید تصور کنید که هتلها حتماً از این وابستگی عمیق باخبر هستند، اما جالب اینجاست که بیشتر مدیران حتی نمیدانند هوش مصنوعی دقیقاً در کجای کارشان استفاده میشود. این وابستگی معمولاً یک شبه ایجاد نمیشود، بلکه بهمرور و از طریق نرمافزارهای مختلفی که هتل خریداری میکند، لایهلایه به سیستم …
