سعادتالله مولوی در گفتوگو با خبرنگار ایمنا اظهار کرد: تبدیل پسماند به سوخت طی سالهای اخیر به یکی از موضوعات مورد توجه در حوزه فناوری انرژی تبدیل شده است؛ بهویژه فناوریهایی که میتوانند بعضی انواع پلاستیک و پسماندهای غیرقابلبازیافت را به محصولات نفتی تبدیل کنند، با این حال بررسی فنی این فناوری نشان میدهد که نباید میان امکان تولید سوخت از زباله و توانایی جبران کسری بنزین یکسانی قائل شد.
وی افزود: یکی از روشهای شناختهشده در این زمینه پیرولیز است؛ در این فرایند، بعضی انواع پلاستیک در دمای بالا و در شرایط کمبود اکسیژن تجزیه میشوند و محصولاتی همچون روغن، گاز و مواد جامد به دست میآید؛ روغن تولیدشده نیز الزاما بنزین آماده مصرف نیست و بسته به ترکیب خوراک و فناوری مورد استفاده، ممکن است به فرآوری و پالایش بیشتری نیاز داشته باشد.
این کارشناس حوزه نفت و انرژی گفت: برای بررسی اینکه چنین فناوری میتواند در تأمین سوخت نقش قابل توجهی داشته باشد یا خیر، باید مجموعهای از عوامل را همزمان بررسی کرد؛ از میزان پسماند قابل استفاده و امکان جمعآوری و تفکیک آن گرفته تا مقدار محصول تولیدی، مصرف انرژی، هزینه احداث و بهرهبرداری از واحد صنعتی و کیفیت محصول نهایی باید بررسی شود.
مولوی با اشاره به انتشار گسترده بعضی ادعاها در شبکههای اجتماعی تصریح کرد: هر چیزی که در فضای مجازی منتشر میشود، الزاما واقعیت ندارد؛ گاهی یک فناوری واقعی از یک پروژه آزمایشگاهی یا نیمهصنعتی گرفته میشود و با بزرگنمایی، بهعنوان راهکاری برای حل یک مشکل بزرگ اقتصادی یا انرژی معرفی میشود.
وی ادامه داد: در فضای مجازی، جذابیت یک عنوان میتواند از دقت علمی آن مهمتر شود؛ عباراتی همچون تولید بنزین از زباله …
