به گزارش خبرگزاری ایمنا، میلاد حضرت محمد مصطفی(ص)، فرصتی برای بازخوانی زندگی پیامبری است که رسالت خود را در جامعهای آغاز کرد که اختلاف و پراکندگی، بخش جداییناپذیر مناسبات اجتماعی آن بود. در چنین فضایی، پیامبر اکرم(ص) تنها یک دعوت دینی را پیش روی مردم قرار ندادند و افق تازهای برای زیستن در کنار یکدیگر ترسیم کردند؛ افقی که در آن، انسانها میتوانستند با وجود تفاوتهایشان، در ساختن آیندهای مشترک سهم داشته باشند.
شاید یکی از مهمترین وجوه سیره پیامبر(ص) این باشد که وحدت را به معنای یکسانسازی انسانها نمیدیدند. جامعهای که پیامبر(ص) در آن زیستند، از گروهها و گرایشهای گوناگون تشکیل شده بود و قرار نبود تمام تفاوتها از میان برود و آنچه اهمیت داشت، پیدا کردن نقطهای مشترک برای همزیستی و تبدیل تفاوتها از عاملی برای نزاع به فرصتی برای همکاری بود.
اعتماد کردن به مردم، ایجاد احساس مسئولیت نسبت به دیگری و توجه به کرامت انسانها، بخشی از همان رویکردی بود که میتوانست جامعه را از درون مستحکم کند و به همین دلیل، وقتی از وحدت در سیره پیامبر(ص) سخن میگوییم، نباید آن را تنها در تصاویر و صحنههای تاریخی جستوجو کنیم، بلکه باید به مناسباتی توجه کنیم که به انسانها میآموخت چگونه با وجود تفاوتها، برای رسیدن به هدف متعالی انسانها تلاش کنند و زندگی مسالمتآمیزی داشته باشند.
این مسئله در روزگار ما نیز معنای تازهای پیدا میکند و در چنین شرایطی، وحدت نه با نادیده گرفتن تفاوتها، بلکه با یافتن زبان مشترک و ایجاد امکان گفتوگو میان گروههای مختلف شکل میگیرد. بحرانها نیز میتواند برای مدتی این زبان مشترک را پررنگتر کند، اما ماندگار شدن آن، نیازمند ساختن رابطهای پایدار میان مردم، نهادها و گروههای اجتماعی است. …
