به گزارش خبرگزاری ایمنا، به مناسبت هفته دولت، راهی دفتر معارف جنگ ارتش جمهوری اسلامی ایران در اصفهان شدیم؛ جایی که قرار بود از مردی بشنویم که بخشی از سالهای جوانی و خدمتش با این شهر گره خورده بود؛ از امیر شهید عزیز نصیرزاده.
این بار قرار نبود فقط کارنامه یک وزیر دفاع را مرور کنیم؛ قرار بود به سالهای دورتر برگردیم، به روزهایی که شهید نصیرزاده هنوز در ابتدای مسیر بود، خلبان جوانی که آموزش دید، پرواز کرد، با اف۱۴ به گردان عملیاتی رفت و بعدها آرامآرام از کابین هواپیما به اتاقهای فرماندهی رسید.
برای شنیدن این روایت، سراغ کسانی رفتیم که نصیرزاده را نه از روی عنوان و درجه، بلکه از سالهای جوانی میشناختند. یکی از آنها سرهنگ خلبان علی کثیری است. صداقتش واقعی بود
کثیری وقتی نام نصیرزاده را میشنود، از یک ویژگی شروع میکند؛ ویژگی که به گفته خودش در تمام سالهای آشنایی با او ثابت ماند، میگوید: صداقت نصیرزاده مربوط به یک دوره یا یک مسئولیت خاص نبود. از آن آدمهایی نبود که وقتی مسئولیتش بالا میرود، رفتارش هم عوض شود. هرچه بالاتر رفت، همان آدمی ماند که همکارانش در سالهای نخست میشناختند.
این حرف کثیری، وقتی کارنامه نصیرزاده را مرور میکنیم، معنای بیشتری پیدا میکند. او از یک خلبان جوان اف۱۴ به مسئولیتهای تخصصی و مدیریتی رسید؛ وابسته نظامی ایران در ایتالیا شد، در حوزه جنگ الکترونیک و اطلاعات فعالیت کرد، رئیس ستاد و بعد فرمانده نیروی هوایی ارتش شد، به جانشینی رئیس ستاد کل نیروهای مسلح رسید و در نهایت وزیر دفاع شد، اما کثیری میگوید این تغییر عنوانها، تغییر شخصیت او را به دنبال نداشت.
قصه از سال ۶۱ شروع شد
عزیز نصیرزاده سال ۱۳۶۱ وارد نیروی هوایی ارتش شد؛ سالهایی که جنگ تحمیلی هنوز ادامه داشت و کشور همزمان باید برای حفظ توان رزمی خود، نیروی انسانی متخصص تربیت میکرد. آموزش خلبانی در آن سالها مسیر سادهای نداشت. بخشی از آموزشها در داخل کشور انجام میشد و برای ادامه دوره، گروهی از خلبانان به خارج اعزام میشدند.
نصیرزاده نیز برای آموزش به پاکستان رفت. بعد از بازگشت، مسیرش به اف۱۴ رسید؛ جنگندهای که نامش با بخش مهمی از تاریخ نیروی هوایی در دفاع مقدس گره خورده است. نصیرزاده در سالهای پایانی جنگ به عنوان خلبان اف۱۴ …
