افزایش شمار تلفات حمله انتحاری در پاکستان به ۱۵ کشته

نویسنده: احمد عبودوه، متخصص امور خارجی، امنیت و ژئوپلیتیک است. او بر افزایش نفوذ چین در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا، ژئوپلیتیک خلیج فارس، رقابت آمریکا و چین و پیامدهای آن در سراسر جهان تمرکز می کند. او در حال حاضر سرپرست واحد تحقیقات مطالعات چین در مرکز سیاست گذاری امارات (EPC) است.

دیپلماسی ایرانی: عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان در ۷ اوت توافقنامه دفاع مشترک مکه، معروف به «پیمان مکه»، را امضا کردند. این پیمان تصریح می‌کند که هرگونه حمله مسلحانه به یکی از اعضا، حمله به همه اعضا تلقی خواهد شد. این پیمان پیامی را برای ایران و اسرائیل می‌فرستد، در حالی که امنیت منطقه‌ای را از ایالات متحده دور می‌کند.

با این حال، این پیمان دو پرسش کلیدی را بی‌پاسخ می‌گذارد: آیا کشورهای منطقه می‌توانند بدون ایالات متحده بازدارندگی ایجاد کنند؟ و چرا مصر، حداقل فعلاً، با توجه به اینکه با هر سه عضو همکاری نزدیکی داشته، به این پیمان نپیوسته است؟

یک ناتوی خاورمیانه‌ای نیست

پیمان مکه بر اساس توافقنامه دفاع متقابل استراتژیک امضا شده بین عربستان سعودی و پاکستان در سپتامبر گذشته بنا شده است. با این حال، این یک توافق جداگانه است. این توافقنامه جدید شامل ترکیه نیز می‌شود و فضایی را برای پیوستن سایر کشورها باقی می‌گذارد.

این پیمان با ناتو مقایسه شده است. در واقع، هاکان فیدان، وزیر امور خارجه ترکیه، عنصر دفاع متقابل این پیمان را «از نظر فنی مشابه» بند دفاع جمعی ماده ۵ ناتو توصیف کرد.

با این حال، مقایسه‌ها با ناتو اغراق‌آمیز است. وقتی این موارد کنار گذاشته شوند، این پیمان نسبتاً ناچیز به نظر می‌رسد.

مقامات سعودی دامنه این توافق را کم‌اهمیت جلوه داده‌اند و آن را به عنوان تمرینی برای «توانایی‌های پایدار» به جای یک جبهه دفاعی مشترک علیه هر کشوری معرفی کرده‌اند. ترکیه نیز تأکید کرده است که این پیمان علیه ایران یا هیچ کشور دیگری نیست. پاکستان این توافق را «ماهیت صرفاً دفاعی» توصیف کرده است.

اگرچه پاکستان یک قدرت هسته‌ای است، اما این توافق‌نامه به ترکیه و عربستان سعودی که تحت چتر هسته‌ای آن قرار می‌گیرند، اشاره‌ای نمی‌کند. و اگرچه دفاع متقابل در توافق سپتامبر ۲۰۲۵ بین ریاض و اسلام‌آباد گنجانده شده بود، اسلام‌آباد …

به گزارش شهرآرانیوز؛ براساس بیانیه وزارت خارجه پاکستان، دو طرف در این دیدار مجددا بر روابط برادرانه و ریشه‌دار میان پاکستان و سوریه تأکید کردند.

به نقل از آناتولی، دو طرف راه‌های توسعه و گسترش همکاری‌های دوجانبه در زمینه‌های مورد علاقه مشترک را مورد بررسی قرار دادند.

وزیران خارجه پاکستان و سوریه همچنین درباره تحولات منطقه‌ای به‌صورت عمیق و مفصل گفت‌وگو کردند.

وزیران خارجه دو کشور بر "پیوندهای برادری دیرینه و ریشه‌دار" میان دو کشور تاکید کردند.

شیبانی نخستین وزیر امور خارجه سوریه است که پس از ۱۹ سال به پاکستان سفر می‌کند. قرار است وزیر امور خارجه سوریه در جریان این سفر با مقام‌های پاکستانی دیدار کرده و روابط دو کشور و راه‌های گسترش همکاری‌های دوجانبه را بررسی کند.

در ادامه حتما بخوانید وزیر خارجه پاکستان بر اهمیت مذاکره برای تحقق صلح دائم تاکید کرد

نورنیوز-گروه سیاسی: محمد باقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی، امروز ( پنجشنبه ۲۹ مرداد) به در ادامه برنامه های سفر هیأت پارلمانی ایران به کشور عراق، به کربلا سفر کرده و به مضجع حضرت عباس
(ع) مشرف شدند.

رئیس مجلس شورای اسلامی، صبح روز گذشته با هدف گفت‌وگو درباره تحولات منطقه، تقویت همکاری‌های راهبردی تهران و بغداد و بررسی راهکارهای مشترک برای کمک به برقراری ثبات و امنیت در غرب آسیا، در رأس یک هیات بلندپایه پارلمانی، تهران را به مقصد بغداد ترک کرد.

محمد باقر قالیباف در بدو ورود به بغداد به منظور ادای احترام در محل شهادت شهید حاج قاسم سلیمانی و شهید ابو مهدی المهندس حضور پیدا کرد.

رئیس مجلس شورای اسلامی در روز نخست سفر به عراق، با رئیس مجلس، رئیس جمهور و نخست وزیر عراق دیدار و گفت وگو کرد.

قالیباف، در دومین روز سفر به کشور عراق، در ساعت آغازین صبح امروز با فائق زیدان، رئیس شورای عالی قضایی عراق دیدار و گفت وگو کرد.

رئیس مجلس در ادامه دومین روز سفر خود به کشور عراق، با قاسم حسن العبودی، مشاور امنیت ملی عراق دیدار و گفت وگو کرد.

محمد باقر قالیباف در دومین روز سفر خود به عراق در نشست مشترک با فعالان اقتصادی ایران و عراق شرکت کرد.

شرکت در مراسم چهلمین روز خاکسپاری پیکر قائد شهید امت در کربلای معلی از دیگر برنامه های سفر رئیس مجلس در دومین روز سفر به کشور عراق است.

به گزارش مشرق، مهدی محمدی مشاور رئیس مجلس در امور راهبردی جدیدترین گزارش خود پیرامون، چرایی حساسیت روزهای آینده و راهبرد جدید ایران را ارائه کرد:

چرا روزهای آینده حساس است؟

ما در آستانه ورود به دورانی جدید از رویارویی قرار گرفته‌ایم.
سرعت تحولات افزایش می‌یابد
فاصله زمانی رویدادها به طرز محسوسی کاهش پیدا می‌کند
فشردگی بی‌سابقه در زمان و مکان

به نظر می‌رسد رویارویی ترکیبی میان ایران و محور مقاومت از یک سو، و آمریکا و رژیم اسرائیل از سوی دیگر، نه تنها اجتناب‌ناپذیر، که در آستانه وقوع است.

نبرد پیش رو:
طولانی
ترکیبی
همراه با وقفه‌های کوتاه‌مدت آتش‌بس

هیچ‌کس توان فیصله‌ قطعی جنگ را فعلا ندارد. منطق هر مرحله، تعیین‌کننده مسیر بعدی است.


راهبرد جدید ایران چیست؟

استراتژی ایران تهاجمی‌تر از پیش طراحی شده است.

ریشه این تغییر رویکرد، در درک عمیق از ضعف‌های راهبردی دشمن نهفته است:
محدودیت‌های تسلیحاتی
بحران در متحدان منطقه‌ای
چالش‌های سیاسی و انتخاباتی داخلی
ناتوانی در ادامه تاکتیک‌های جنگی پیشین

هدف ایران: تغییر محاسبات دشمن و احیای بازدارندگی پایدار

اگر دشمن به این نتیجه برسد که محاسبات اولیه‌اش درباره فروپاشی ایران، براندازی یا شکست نیروهای مسلح ما اشتباه بوده، سیاست او دگرگون خواهد شد.


چطور باید از چرخه «جنگ - اختلاف داخلی» بیرون آمد؟

ما در گذشته در چرخه «جنگ - مذاکره» حرکت می‌کردیم، اما اکنون در چرخه «جنگ - اختلاف داخلی» گرفتار شده‌ایم.

خروج از این چرخه مستلزم:
مدیریت هوشمندانه صحنه داخلی
تبدیل پیروزی‌های نسبی به دستاوردهای ملی و وفاق پایدار
جلوگیری از قطبی‌سازی
تقویت روحیه ملی

راهی جز ایستادگی و حفظ وحدت نداریم؛ با هرگونه تزلزل در داخل، هزینه آن را در صحنه نبرد پرداخت خواهیم کرد.


چرا جنگ یک روند خطی نیست؟

نگاه خطی به جنگ، خطایی راهبردی است!

واقعیت:
…

دیپلماسی ایرانی: امارات متحده عربی به عنوان یکی از فعال ترین و تأثیرگذارترین قدرت های میانی فعال در آفریقا ظاهر شده و بسیار فراتر از تجارت و سرمایه گذاری متعارف برای ایجاد شبکه ای به هم پیوسته از بنادر، معادن، پروژه های کشاورزی، کریدورهای لجستیکی، مشارکت های امنیتی و نفوذ سیاسی گسترش یافته است.

تجزیه و تحلیل Dark Box از یافته های گزارش شده توسط فایننشال تایمز نشان می دهد که ابوظبی دیگر آفریقا را صرفاً به عنوان بازار سرمایه نمی بیند. در زمان رئیس شیخ محمد بن زاید، این قاره به عرصه مرکزی در تلاش امارات متحده عربی برای تضمین نفوذ بلندمدت، منابع استراتژیک و ارتباط اقتصادی در دوران پس از نفت تبدیل شده است.

مقیاس و سرعت این گسترش یکی از مهم ترین تغییرات ژئوپلیتیکی آفریقا از زمان ورود گسترده چین به این قاره در آغاز قرن است.

مدل اماراتی مبتنی بر یکپارچگی است. بنادر به کریدورهای حمل و نقل، معادن به پایانه های صادراتی، زمین های کشاورزی به استراتژی های امنیت غذایی و سرمایه گذاری های تجاری به منافع نظامی و اطلاعاتی متصل هستند.

ندیم کوتیچ، مشاور اماراتی، این رویکرد را این گونه خلاصه کرد که ابوظبی در حال ساخت یک سبد سرمایه گذاری نیست، بلکه یک «سیستم» است.

این توصیف ویژگی اصلی استراتژی آفریقایی امارات متحده عربی را نشان می دهد: پروژه هایی که از نظر تجاری جدا به نظر می رسند اغلب یکدیگر را تقویت می کنند و وابستگی سیاسی طولانی مدت ایجاد می کنند.

بنادر به عنوان پایه و اساس نفوذ

بنادر به عنوان نقطه ورود اصلی برای گسترش امارات عمل کرده اند.

DP World  شروع به گسترش عملیات آفریقایی خود در دهه اول قرن کرد و بعداً بندر ابوظبی به آن پیوست. این شرکت‌ها با هم اکنون بندرها و مناطق لجستیکی را در حدود ۱۳ کشور آفریقایی توسعه می‌دهند.

این شبکه دبی را به یک مرکز صادرات مجدد اولیه تبدیل کرده است که آفریقا را به آسیا و خاورمیانه متصل می کند.

برآوردهای صندوق بین المللی پول که در این گزارش ذکر شده نشان می دهد که تجارت غیرنفتی بین خلیج فارس و آفریقا از ۱۰۰ میلیارد دلار فراتر رفته است و امارات و عربستان سعودی بیشترین سهم را به خود اختصاص داده اند.

از سال ۲۰۱۷، امارات …