عوامل این نمایش معتقدند «شرارههای شروه» تنها یک اثر نمایشی نیست، بلکه ادای دینی به مردم جنوب و فرهنگ غنی این سرزمین است.
پویان عطایی، طراح و کارگردان نمایش، «شرارههای شروه» را اثری فولکلور و آیینی دانست که زندگی مردم بندر و روابط انسانی آنان را دستمایه روایت خود قرار داده است.
وی با اشاره به اینکه این نمایش تلاش میکند ارزشهایی همچون انساندوستی، ایثار، فداکاری، صمیمیت و عاطفه را که در زندگی امروز کمتر مورد توجه قرار گرفتهاند، بار دیگر یادآوری کند. در کنار این مفاهیم، مخاطب با بخشی از فرهنگ بومی جنوب، آیینها، سادهزیستی، موسیقی و سبک زندگی مردم این خطه نیز آشنا میشود.
عطایی خاطرنشان کرد: تولید این نمایش پیش از رخدادهای اخیر جنوب کشور آغاز شده و همزمانی اجرای آن با این حوادث صرفاً یک تقارن زمانی است، اما بیتردید اجرای چنین اثری در شرایط کنونی میتواند ادای احترامی به مردم جنوب باشد.
لهجهای که به باورپذیری نمایش جان بخشید
یکی از ویژگیهای شاخص «شرارههای شروه» استفاده از لهجه بوشهری در روایت داستان است؛ موضوعی که به گفته عوامل نمایش، حاصل ماهها تمرین و بهرهگیری از مشاوران بومی جنوب بوده است.
پویان عطایی در اینباره گفت: تنها یکی از بازیگران گروه جنوبی است، اما با حضور مشاوران بومی و تمرینهای مستمر، همه بازیگران توانستند به لهجهای نزدیک به گویش مردم جنوب دست پیدا کنند.
کارگردان نمایش درباره طراحی صحنه ادامه داد: فضای اثر بر پایه بازیهای رئالیستی و طراحی صحنهای نمادگرایانه شکل گرفته است. رنگهای قرمز، آبی و سفید و همچنین استفاده از ظروف فلزی و عناصر ساده صحنه، در طول اجرا مفاهیمی همچون دریا، بندر، آتش، آیینهای محلی و فضای زندگی مردم جنوب را تداعی میکنند.
به گفته عطایی، هدف گروه این بوده است که با حداقل امکانات، فضایی خلاقانه و تأثیرگذار خلق شود تا مخاطب علاوه بر دنبال کردن داستان، با فضای بصری نمایش نیز ارتباط برقرار کند. اقتباسی از مثنوی معنوی با رنگ و بوی جنوب
مصطفی جعفری خوزانی، نویسنده نمایش نیز درباره روند شکلگیری اثر گفت: ایده اصلی نمایش از حکایت «پیر چنگی» در مثنوی معنوی الهام گرفته شده و تلاش شده این روایت کهن در بستر فرهنگ و زیستبوم جنوب ایران بازآفرینی شود.
وی افزود: نگارش نمایشنامه بیش از یک سال پیش آغاز شده و پیش از اجرا نیز مطالعات گستردهای درباره آیینها، موسیقی، مناسک و فرهنگ مردم جنوب انجام شده است. به همین دلیل، عناصر بومی همچون شروهخوانی، دمامزنی، خیامخوانی و دیگر سنتهای منطقه به شکلی طبیعی در متن و اجرا حضور دارند.
جعفری خوزانی معتقد است «شرارههای شروه» بیش از آنکه صرفاً یک روایت داستانی باشد، ادای دینی به فرهنگ، تاریخ و مردم جنوب ایران است.
عوامل نمایش معتقدند اجرای «شرارههای شروه» در اصفهان، با توجه به پیوند تاریخی این استان با مردم جنوب، میتواند بر همدلی و شناخت متقابل بیفزاید.
سعید رضایی، بازیگر نقش «شیرو» با اشاره به نقش مردم اصفهان در دوران دفاع مقدس و همراهی آنان با مردم جنوب گفت: هنرمندان نیز وظیفه دارند سهم خود را در حفظ این همبستگی ایفا کنند.
وی این تجربه را نخستین حضور خود در نمایشی با لهجه بوشهری دانست و افزود: تلاش کردیم ضمن حفظ اصالت گویش، دیالوگها برای مخاطب اصفهانی نیز قابل فهم باشد. بازخورد مخاطبان نشان داد این تلاش تا حد زیادی موفق بوده است.
پریسا کهکشپور، دیگر بازیگر نمایش نیز با تأکید بر اینکه تفاوت در گویش، آیین و فرهنگ مانعی برای وحدت نیست، اظهار کرد: همه اقوام ایرانی اعضای یک خانواده هستند و اگر این نمایش بتواند حتی اندکی بر شناخت و همدلی میان مردم مناطق مختلف کشور بیفزاید، به هدف خود رسیده است.
به گزارش ایمنا، نمایش «شرارههای شروه» از یازدهم تا بیستوسوم مرداد در تماشاخانه ماه حوزه هنری اصفهان میزبان علاقهمندان به تئاتر است.
کد مطلب 993891
