به گزارش خبرگزاری ایمنا، نام حضرت محمد مصطفی(ص) قرنها است در شعر فارسی جاری است؛ شاعران فارسیزبان هر یک از زاویهای به شخصیت پیامبر نگریستهاند؛ یکی او را راهنمای رهایی از تیرگی دیده، دیگری طبیب دلها، یکی خاتم پیامبران و دیگری رحمت برای جهانیان و نتیجه این ارادت، گنجینهای از شعرهایی است که هنوز پس از گذشت قرنها، خواندنشان برای فارسیزبانان دلنشین است.
در ادامه، گزیدهای از نعتها و اشعاری را میخوانیم که در آثار شاعران بزرگ فارسی جای گرفته است؛ از فردوسی و سنایی تا نظامی، عطار، خاقانی، سعدی و حافظ. فردوسی
فردوسی در بخش «گفتار اندر ستایش پیغمبر» شاهنامه، پس از سخن گفتن از دانش و دین، مخاطب را به پیروی از پیامبر فرامیخواند و سخن او را راهی برای پاک شدن دل از تیرگی معرفی میکند:
«به گفتارِ پیغمبرت راه جوی
دل از تیرگیها بدین آب شوی
چه گفت آن خداوند تنزیل و وحی
خداوند امر و خداوند نهی
نبی آفتاب و صحابان چو ماه
به همبسته یکدیگر راست راه» سنایی
در شعر سنایی، نعت پیامبر با مفاهیم رحمت و درمان پیوند خورده است. او در قصیدهای خطاب به پیامبر(ص)، حضرت را «رحمة للعالمین» و طبیب دلهای بیمار میخواند:
«گر نخواندی «رحمةللعالمین» یزدان ترا
در همه عالم که دانستی صمد را از صنم
کای محمد رو طبیب حاذق و صادق تویی
خلق کن با خلق و بر نه درد ایشان را مرم» نظامی
نظامی گنجوی در «مخزنالاسرار» بخشی مستقل را به مدح رسول اکرم(ص) اختصاص داده و با زبانی پرشکوه از مقام پیامبر و خاتمیت او سخن گفته است:
««کُنتُ نبیّا» چو عَلَم پیش برد
ختم نبوت به محمد سپرد
مه که نگیندانِ زبرجد شدهست
خاتم او مهر محمد شدهست
گوش جهان حلقهکش میم اوست
خود دو جهان حلقهٔ تسلیم اوست» عطار نیشابوری
عطار نیشابوری در «منطقالطیر» نعتی بلند برای پیامبر اکرم(ص) سروده و از ایشان با تعبیرهایی همچون «خواجه دنیا و دین»، «آفتاب شرع» و «رحمة للعالمین» یاد میکند:
«خواجهٔ دنیا و دین گنج وفا
صدر و بدر هر دو عالم مصطفی
آفتاب شرع و دریای یقین
نور عالم رحمة للعالمین
خواجهٔ کونین و سلطان همه
آفتاب جان و ایمان همه
صاحب معراج و صدر … …
