به گزارش خبرگزاری ایمنا، بحث استفاده از الکلها بهعنوان جایگزین یا مکمل بنزین، دیگر تنها یک موضوع آزمایشگاهی نیست؛ کشورهایی مانند آمریکا، برزیل و چین سالها است از ترکیبهای مختلف اتانول یا متانول با بنزین استفاده میکنند و تجربه آنها نشان داده است که تفاوت میان «یک سوخت استانداردشده» و «افزودن یک ماده به بنزین» بسیار مهم است، در این میان دو گزینه اصلی یعنی اتانول و متانول ویژگیهای مشابهی دارند؛ هر دو عدد اکتان بالایی دارند، اکسیژن را وارد ترکیب سوخت میکنند و میتوانند بخشی از وابستگی به بنزین را کاهش دهند، اما از نظر انرژی، سازگاری با خودرو، تولید، قیمت و اثرات زیستمحیطی یکسان نیستند.
بررسی دادههای آژانس بینالمللی انرژی، وزارت انرژی آمریکا و مطالعات اقتصادی انجامشده درباره ایران نشان میدهد که افزایش درصد هر دو الکل در بنزین میتواند مزایایی ایجاد کند، اما هرچه سهم الکل افزایش یابد، مسئله مصرف حجمی، سازگاری خودرو، آب، تبخیر و استاندارد سوخت اهمیت بیشتری پیدا میکند. در نتیجه، پرسش اصلی دیگر این نیست که «متانول یا اتانول؟»، بلکه این است که در چه درصدی، برای چه خودروهایی، با چه خوراکی و با چه زیرساختی؟ متانول و اتانول چه تفاوتی با یکدیگر دارند؟
متانول و اتانول هر دو سوختهای اکسیژنه و دارای عدد اکتان بالا هستند، اما ارزش حرارتی آنها با بنزین تفاوت دارد. بر اساس دادههای برنامه سوختهای پیشرفته آژانس بینالمللی انرژی، ارزش حرارتی حجمی متانول حدود ۱۵.۹ مگاژول بر لیتر و اتانول حدود ۲۱ مگاژول بر لیتر است، در حالی که بنزین انرژی حجمی بسیار بالاتری دارد، به همین دلیل افزایش سهم هر دو الکل در سوخت، در صورت ثابتماندن بازده موتور، میتواند مصرف حجمی را افزایش دهد؛ اما این افزایش برای متانول شدیدتر است.
از سوی دیگر، هر دو سوخت عدد اکتان بالایی دارند. عدد اکتان اختلاطی متانول حدود ۱۲۷ تا ۱۳۶ و برای اتانول حدود ۱۲۰ تا ۱۳۵ گزارش شده است، بنابراین هر دو میتوانند مقاومت سوخت در برابر ناک را افزایش دهند و در موتورهای طراحیشده یا تنظیمشده برای سوختهای الکلی، امکان افزایش نسبت تراکم و بهبود بازده فراهم شود؛ اما اینجا نخستین تفاوت مهم ظاهر میشود: اتانول از نظر انرژی به بنزین نزدیکتر از متانول است و بنابراین افت مصرف حجمی آن در اختلاط مشابه …
