به گزارش خبرگزاری ایمنا، آسمان شب همیشه آرام و بیاتفاق نیست؛ بعضی شبهای سال زمین در مسیر حرکت خود به دور خورشید از ناحیهای عبور میکند که پر از ذرات و بقایای بهجامانده از دنبالهدارها و سیارکهاست. ورود این ذرات با سرعت زیاد به جو زمین، درخشش کوتاه و چشمگیری ایجاد میکند؛ همان چیزی که ما آن را شهاب مینامیم.
یکی از مشهورترین این رویدادها، بارش شهابی برساوشی است؛ بارشی که تقریبا هر سال در فصل تابستان تکرار میشود و به دلیل تعداد به نسبت زیاد شهابها و امکان رصد آن در شبهای گرم تابستانی، از محبوبترین رویدادهای نجومی برای علاقهمندان به آسمان شب به شمار میرود.
منشأ برساوشیها دنبالهدار ۱۰۹P/Swift–Tuttle است. این دنبالهدار در مدار خود به دور خورشید، ذراتی را در مسیر حرکتش باقی گذاشته است و زمین هر سال در حوالی ماههای تابستان از میان بخشی از این مسیر عبور میکند. برخورد این ذرات با جو زمین، بارش شهابی برساوشی را شکل میدهد.
چرا به آن «برساوشی» میگویند؟
اگر مسیر ظاهری شهابهای این بارش را در آسمان دنبال کنیم، به نقطهای در نزدیکی صورت فلکی برساوش میرسیم. این نقطه را «کانون بارش» یا Radiant مینامند و نام بارش نیز از همین صورت فلکی گرفته شده است.
البته این به معنای آن نیست که شهابها تنها در صورت فلکی برساوش دیده میشوند. شهابها میتوانند در بخشهای مختلف آسمان ظاهر شوند و بهتر است هنگام رصد، تمام آسمان را زیر نظر داشته باشیم. برای دیدن برساوشیها چه کار کنیم؟
یکی از جذابیتهای بارش شهابی برساوشی این است که برای تماشای آن به تلسکوپ نیاز نداریم. حتی در بسیاری از موارد، استفاده از تلسکوپ به دلیل میدان دید محدود، انتخاب مناسبی برای شکار شهابها نیست.
البته چشمها نیز برای رصد آسمان به زمان نیاز دارند. بهتر است پس از رسیدن به محل تاریک حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه از نگاه کردن به منابع نور شدید و صفحه تلفن همراه خودداری کنیم تا چشمها با تاریکی سازگار شوند.
یک زیرانداز یا صندلی راحت، لباس مناسب و کمی صبر میتواند تجربه رصد را بهتر کند؛ چراکه ممکن است شهابها با فاصله چند ثانیه از یکدیگر ظاهر نشوند و گاهی لازم باشد چند دقیقه منتظر بمانیم.
نمایشی که از دل یک دنبالهدار میآید
شاید جذابترین بخش …
