به گزارش خبرگزاری ایمنا، توسعه کشت گلخانهای در سالهای اخیر به یکی از مهمترین راهبردهای ارتقای بهرهوری و پایداری بخش کشاورزی تبدیل شده است؛ رویکردی که با ایجاد محیطی کنترلشده برای رشد گیاه، امکان مدیریت دقیق آب، دما، رطوبت و تغذیه را فراهم کرده و ضمن کاهش هدررفت منابع، زمینه افزایش کیفیت و تداوم تولید را حتی در شرایط نامساعد اقلیمی مهیا ساخته است.
پیشرفت فناوریهای نوین از جمله آبیاری قطرهای، سامانههای هوشمند کنترل اقلیم، سنسورهای رطوبت و سیستمهای بازیافت آب، نقش مهمی در بهینهسازی مصرف منابع ایفا کرده است. این فناوریها علاوه بر کاهش مصرف آب و انرژی، بهرهوری تولید را افزایش داده و ارزش افزوده بیشتری از هر واحد آب، زمین و نهادههای کشاورزی ایجاد میکنند؛ موضوعی که کشت گلخانهای را به یکی از کارآمدترین الگوهای تولید در کشاورزی نوین تبدیل کرده است.
همزمان با گسترش این شیوه تولید و عبور سطح گلخانههای کشور از ۲۶ هزار هکتار، کشت گلخانهای جایگاه خود را بهعنوان یکی از ارکان کشاورزی پایدار تثبیت کرده است، افزایش چندبرابری عملکرد نسبت به کشت فضای باز، مدیریت دقیق مصرف کود و سموم، توسعه استفاده از کودهای ارگانیک و بسترهای کشت زیستپایه و تولید محصولات سالمتر، از مهمترین مزیتهای این الگوی تولید به شمار میرود.
بنابراین در اقتصادهای خشک، کشاورزی دیگر فقط مسئله تولید نیست؛ مسئله بقا، تخصیص بهینه منابع و بازتعریف مزیت رقابتی است، اصفهان امروز در همین نقطه ایستاده است: استانی که بنا بر گفته مقامهایش، تنها حدود پنج درصد از اراضی آن قابلیت کشت دارد، اما در همین فضای محدود توانسته است یکی از بزرگترین خوشههای گلخانهای کشور را شکل دهد. این واقعیت، کشت گلخانهای را از یک انتخاب فنی به یک راهبرد اقتصادی و امنیت غذایی تبدیل میکند؛ راهبردی که هم به خشکسالی پاسخ میدهد و هم به بیثباتی بازار، انرژی و حتی ژئوپلیتیک.
آنچه از مجموعه اظهارات سه مقام مسئول در اصفهان برمیآید، فقط گزارش رشد یک بخش تولیدی نیست، بلکه تصویر یک تغییر پارادایم است. از یک سو، احمدرضا رئیسزاده مدیر امور باغبانی سازمان جهاد کشاورزی استان از رسیدن سطح گلخانههای استان طی یک دهه اخیر به حدود سه هزار و ۲۷۰ هکتار و تولید ۴۱۷ هزار تن انواع محصولات سبزی و صیفی گلخانهای …
